| א וַיַּרְא הָעָם, כִּי-בֹשֵׁשׁ מֹשֶׁה לָרֶדֶת מִן-הָהָר; וַיִּקָּהֵל הָעָם עַל-אַהֲרֹן, וַיֹּאמְרוּ אֵלָיו קוּם עֲשֵׂה-לָנוּ אֱלֹהִים אֲשֶׁר יֵלְכוּ לְפָנֵינוּ–כִּי-זֶה מֹשֶׁה הָאִישׁ אֲשֶׁר הֶעֱלָנוּ מֵאֶרֶץ מִצְרַיִם, לֹא יָדַעְנוּ מֶה-הָיָה לוֹ | 1 Mas, vendo o povo [‘am] que Moisés [Mosheh] tardava em descer do monte [har], ajuntou-se o povo [‘am] a Arão [Aharon], e disseram-lhe: Levanta-te, faze-nos deuses [elohiym], que vão adiante de nós, porque quanto a esse Moisés [Mosheh], a esse homem [iysh] que nos tirou da terra [‘eretz] do Egito [Mitsrayim], não sabemos o que lhe sucedeu. |
| ב וַיֹּאמֶר אֲלֵהֶם, אַהֲרֹן, פָּרְקוּ נִזְמֵי הַזָּהָב, אֲשֶׁר בְּאָזְנֵי נְשֵׁיכֶם בְּנֵיכֶם וּבְנֹתֵיכֶם; וְהָבִיאוּ, אֵלָי | 2 E Arão [Aharon] lhes disse: Arrancai os pendentes de ouro, que estão nas orelhas de vossas mulheres [nashiym], e de vossos filhos [banaym], e de vossas filhas [banot], e trazei-mos. |
| ג וַיִּתְפָּרְקוּ, כָּל-הָעָם, אֶת-נִזְמֵי הַזָּהָב, אֲשֶׁר בְּאָזְנֵיהֶם; וַיָּבִיאוּ, אֶל-אַהֲרֹן | 3 Então, todo o povo [‘am] arrancou os pendentes de ouro, que estavam nas suas orelhas, e os levaram a Arão [Aharon], |
| ד וַיִּקַּח מִיָּדָם, וַיָּצַר אֹתוֹ בַּחֶרֶט, וַיַּעֲשֵׂהוּ, עֵגֶל מַסֵּכָה; וַיֹּאמְרוּ–אֵלֶּה אֱלֹהֶיךָ יִשְׂרָאֵל, אֲשֶׁר הֶעֱלוּךָ מֵאֶרֶץ מִצְרָיִם | 4 e ele os tomou das suas mãos, e deu forma ao ouro com um buril, e fez dele um bezerro [‘egel] de fundição. Então, disseram: Estes são teus deuses [elohiym], ó Israel [Yisra’el], que te tiraram da terra [‘eretz] do Egito [Mitsrayim]. |
| ה וַיַּרְא אַהֲרֹן, וַיִּבֶן מִזְבֵּחַ לְפָנָיו; וַיִּקְרָא אַהֲרֹן וַיֹּאמַר, חַג לַיהוָה מָחָר | 5 E Arão [Aharon], vendo isso, edificou um altar [mizbeach] diante dele; e Arão [Aharon] apregoou, e disse: Amanhã será festa [hag] ao Eterno [YHWH]. |
| ו וַיַּשְׁכִּימוּ, מִמָּחֳרָת, וַיַּעֲלוּ עֹלֹת, וַיַּגִּשׁוּ שְׁלָמִים; וַיֵּשֶׁב הָעָם לֶאֱכֹל וְשָׁתוֹ, וַיָּקֻמוּ לְצַחֵק. {פ} | 6 E, no dia seguinte [mahorat], madrugaram, e ofereceram holocaustos [‘olot], e trouxeram ofertas pacíficas [shelamiym]; e o povo [‘am] assentou-se a comer e a beber; depois, levantaram-se para se divertir. |
| ז וַיְדַבֵּר יְהוָה, אֶל-מֹשֶׁה: לֶךְ-רֵד–כִּי שִׁחֵת עַמְּךָ, אֲשֶׁר הֶעֱלֵיתָ מֵאֶרֶץ מִצְרָיִם | 7 Então, disse o Eterno [YHWH] a Moisés [Mosheh]: ‘Vai, desce, porque o teu povo [‘am], que fizeste subir do Egito [Mitsrayim], se corrompeu, |
| ח סָרוּ מַהֵר, מִן-הַדֶּרֶךְ אֲשֶׁר צִוִּיתִם–עָשׂוּ לָהֶם, עֵגֶל מַסֵּכָה; וַיִּשְׁתַּחֲווּ-לוֹ, וַיִּזְבְּחוּ-לוֹ, וַיֹּאמְרוּ, אֵלֶּה אֱלֹהֶיךָ יִשְׂרָאֵל אֲשֶׁר הֶעֱלוּךָ מֵאֶרֶץ מִצְרָיִם | 8 e se desviou depressa do caminho [derek] que lhes tinha ordenado; fizeram para si um bezerro [‘egel] de fundição, e perante ele se inclinaram, e sacrificaram-lhe, e disseram: Estes são os teus deuses [elohiym], ó Israel [Yisra’el], que te tiraram da terra [‘eretz] do Egito [Mitsrayim]‘. |
| ט וַיֹּאמֶר יְהוָה, אֶל-מֹשֶׁה: רָאִיתִי אֶת-הָעָם הַזֶּה, וְהִנֵּה עַם-קְשֵׁה-עֹרֶף הוּא | 9 Disse mais o Eterno [YHWH] a Moisés [Mosheh]: ‘Tenho visto este povo [‘am], e eis que é povo [‘am] obstinado. |
| י וְעַתָּה הַנִּיחָה לִּי, וְיִחַר-אַפִּי בָהֶם וַאֲכַלֵּם; וְאֶעֱשֶׂה אוֹתְךָ, לְגוֹי גָּדוֹל | 10 Agora, pois, deixa-me, para que o meu furor se acenda contra eles, e os consuma, e farei de ti uma grande nação [goy]’. |
| יא וַיְחַל מֹשֶׁה, אֶת-פְּנֵי יְהוָה אֱלֹהָיו; וַיֹּאמֶר, לָמָה יְהוָה יֶחֱרֶה אַפְּךָ בְּעַמֶּךָ, אֲשֶׁר הוֹצֵאתָ מֵאֶרֶץ מִצְרַיִם, בְּכֹחַ גָּדוֹל וּבְיָד חֲזָקָה | 11 Porém, Moisés [Mosheh] suplicou ao Eterno [YHWH], seu Deus [Elohiym], e disse: Ó Eterno [YHWH], por que se acende o teu furor contra o teu povo [‘am], que tu tiraste da terra [‘eretz] do Egito [Mitsrayim] com grande poder e com forte mão? |
| יב לָמָּה יֹאמְרוּ מִצְרַיִם לֵאמֹר, בְּרָעָה הוֹצִיאָם לַהֲרֹג אֹתָם בֶּהָרִים, וּלְכַלֹּתָם, מֵעַל פְּנֵי הָאֲדָמָה; שׁוּב מֵחֲרוֹן אַפֶּךָ, וְהִנָּחֵם עַל-הָרָעָה לְעַמֶּךָ | 12 Por que hão de falar no Egito [Mitsrayim], dizendo: Com maldade [ra’h] os tirou, para matá-los nos montes [hariym], e para destruí-los da face da terra [adamah]? Torna-te do furor da tua ira, e consola-te por causa da maldade [ra’h] do teu povo [‘am]. |
| יג זְכֹר לְאַבְרָהָם לְיִצְחָק וּלְיִשְׂרָאֵל עֲבָדֶיךָ, אֲשֶׁר נִשְׁבַּעְתָּ לָהֶם בָּךְ, וַתְּדַבֵּר אֲלֵהֶם, אַרְבֶּה אֶת-זַרְעֲכֶם כְּכוֹכְבֵי הַשָּׁמָיִם; וְכָל-הָאָרֶץ הַזֹּאת אֲשֶׁר אָמַרְתִּי, אֶתֵּן לְזַרְעֲכֶם, וְנָחֲלוּ, לְעֹלָם | 13 Lembra-te de Abraão [Avraham], de Isaque [Yists’hac], e de Israel [Yisra’el], os teus servos, aos quais por ti mesmo juraste, e lhes disseste: ‘Multiplicarei a vossa semente [zera’] como as estrelas [kokaviym] dos céus [shamayim], e toda terra [‘eretz] que disse darei para vossa semente [zera’] e a herdarão para sempre’. |
| יד וַיִּנָּחֶם, יְהוָה, עַל-הָרָעָה, אֲשֶׁר דִּבֶּר לַעֲשׂוֹת לְעַמּוֹ. {פ} | 14 E o Eterno [YHWH] consolou-se da maldade [ra’h] que dissera que haveria de fazer ao seu povo [‘am]. |
| טו וַיִּפֶן וַיֵּרֶד מֹשֶׁה, מִן-הָהָר, וּשְׁנֵי לֻחֹת הָעֵדֻת, בְּיָדוֹ: לֻחֹת, כְּתֻבִים מִשְּׁנֵי עֶבְרֵיהֶם–מִזֶּה וּמִזֶּה, הֵם כְּתֻבִים | 15 E virou-se Moisés [Mosheh], e desceu do monte [har] com as duas placas [luhot] do Testemunho [‘Edut] na sua mão, placas [luhot] escritas de ambos os lados; de um e de outro lado escritas estavam. |
| טז וְהַלֻּחֹת–מַעֲשֵׂה אֱלֹהִים, הֵמָּה; וְהַמִּכְתָּב, מִכְתַּב אֱלֹהִים הוּא–חָרוּת, עַל-הַלֻּחֹת | 16 E aquelas placas [luhot] eram obra de Deus [Elohiym]; também a escritura era a escritura de Deus [Elohiym], esculpida nas placas [luhot]. |
| יז וַיִּשְׁמַע יְהוֹשֻׁעַ אֶת-קוֹל הָעָם, בְּרֵעֹה; וַיֹּאמֶר, אֶל-מֹשֶׁה, קוֹל מִלְחָמָה, בַּמַּחֲנֶה | 17 E ouvindo Josué [Yehoshua] a voz [kol] do povo [‘am] que gritava, disse a Moisés [Mosheh]: Alarido de guerra [milchamah] há no acampamento [mahaneh]. |
| יח וַיֹּאמֶר, אֵין קוֹל עֲנוֹת גְּבוּרָה, וְאֵין קוֹל, עֲנוֹת חֲלוּשָׁה; קוֹל עַנּוֹת, אָנֹכִי שֹׁמֵעַ | 18 Porém, ele disse: Não é o alarido dos vitoriosos, nem o alarido dos vencidos, mas eu ouço o alarido dos que cantam. |
| יט וַיְהִי, כַּאֲשֶׁר קָרַב אֶל-הַמַּחֲנֶה, וַיַּרְא אֶת-הָעֵגֶל, וּמְחֹלֹת; וַיִּחַר-אַף מֹשֶׁה, וַיַּשְׁלֵךְ מִיָּדָו אֶת-הַלֻּחֹת, וַיְשַׁבֵּר אֹתָם, תַּחַת הָהָר | 19 E aconteceu que, chegando ele ao acampamento [mahaneh], e vendo o bezerro [‘egel] e as danças, acendeu-se o furor de Moisés [Mosheh], e arremessou as placas [luhot] das suas mãos, e quebrou-as ao pé do monte [har]; |
| כ וַיִּקַּח אֶת-הָעֵגֶל אֲשֶׁר עָשׂוּ, וַיִּשְׂרֹף בָּאֵשׁ, וַיִּטְחַן, עַד אֲשֶׁר-דָּק; וַיִּזֶר עַל-פְּנֵי הַמַּיִם, וַיַּשְׁקְ אֶת-בְּנֵי יִשְׂרָאֵל | 20 e tomou o bezerro [‘egel] que tinham feito, e queimou-o no fogo [‘esh], moendo-o até que se tornou em pó; e o espargiu sobre as águas [mayim], e deu-o a beber aos filhos de Israel [beney Yisra’el]. |
| כא וַיֹּאמֶר מֹשֶׁה אֶל-אַהֲרֹן, מֶה-עָשָׂה לְךָ הָעָם הַזֶּה: כִּי-הֵבֵאתָ עָלָיו, חֲטָאָה גְדֹלָה | 21 E Moisés [Mosheh] disse a Arão [Aharon]: Que te fez este povo [‘am], que sobre ele trouxeste tamanho pecado [hata’ah]? |
| כב וַיֹּאמֶר אַהֲרֹן, אַל-יִחַר אַף אֲדֹנִי; אַתָּה יָדַעְתָּ אֶת-הָעָם, כִּי בְרָע הוּא | 22 Então, disse Arão [Aharon]: Não se acenda a ira do meu senhor [adonay]; tu sabes que este povo [‘am] é inclinado ao mal [ra‘]; |
| כג וַיֹּאמְרוּ לִי–עֲשֵׂה-לָנוּ אֱלֹהִים, אֲשֶׁר יֵלְכוּ לְפָנֵינוּ: כִּי-זֶה מֹשֶׁה הָאִישׁ, אֲשֶׁר הֶעֱלָנוּ מֵאֶרֶץ מִצְרַיִם–לֹא יָדַעְנוּ, מֶה-הָיָה לוֹ | 23 e eles me disseram: Faze-nos deuses [elohiym] que vão adiante de nós, porque não sabemos o que sucedeu a esse Moisés [Mosheh], a esse homem [iysh] que nos tirou da terra [‘eretz] do Egito [Mitsrayim]. |
| כד וָאֹמַר לָהֶם לְמִי זָהָב, הִתְפָּרָקוּ וַיִּתְּנוּ-לִי; וָאַשְׁלִכֵהוּ בָאֵשׁ, וַיֵּצֵא הָעֵגֶל הַזֶּה | 24 Então, eu lhes disse: Quem tem ouro, arranque-o; e deram-mo, e lancei-o no fogo [‘esh], e saiu esse bezerro [‘egel]. |
| כה וַיַּרְא מֹשֶׁה אֶת-הָעָם, כִּי פָרֻעַ הוּא: כִּי-פְרָעֹה אַהֲרֹן, לְשִׁמְצָה בְּקָמֵיהֶם | 25 E vendo Moisés [Mosheh] que o povo [‘am] estava despido, porque Arão [Aharon] o havia despido para vergonha entre os seus inimigos, |
| כו וַיַּעֲמֹד מֹשֶׁה, בְּשַׁעַר הַמַּחֲנֶה, וַיֹּאמֶר, מִי לַיהוָה אֵלָי; וַיֵּאָסְפוּ אֵלָיו, כָּל-בְּנֵי לֵוִי | 26 pôs-se em pé Moisés [Mosheh] na porta do acampamento [mahaneh], e disse: Quem é do Eterno [YHWH], venha a mim. Então, se ajuntaram a ele todos os filhos de Levi [Leviy]. |
| כז וַיֹּאמֶר לָהֶם, כֹּה-אָמַר יְהוָה אֱלֹהֵי יִשְׂרָאֵל, שִׂימוּ אִישׁ-חַרְבּוֹ, עַל-יְרֵכוֹ; עִבְרוּ וָשׁוּבוּ מִשַּׁעַר לָשַׁעַר, בַּמַּחֲנֶה, וְהִרְגוּ אִישׁ-אֶת-אָחִיו וְאִישׁ אֶת-רֵעֵהוּ, וְאִישׁ אֶת-קְרֹבוֹ | 27 E disse-lhes: Assim diz o Eterno [YHWH], o Deus [Elohiym] de Israel [Yisra’el]: Cada um ponha a sua espada sobre a sua coxa, e passai e tornai a passar pelo acampamento [mahaneh] de porta em porta, e mate cada um o seu irmão [‘ach], e cada um o seu amigo [rea‘], e cada um o seu próximo [karob]. |
| כח וַיַּעֲשׂוּ בְנֵי-לֵוִי, כִּדְבַר מֹשֶׁה; וַיִּפֹּל מִן-הָעָם בַּיּוֹם הַהוּא, כִּשְׁלֹשֶׁת אַלְפֵי אִישׁ | 28 E os filhos [baniym] de Levi [Leviy] fizeram conforme a palavra de Moisés [Mosheh]; e caíram do povo [‘am] aquele dia [yom] uns três mil homens [iysh]. |
| כט וַיֹּאמֶר מֹשֶׁה, מִלְאוּ יֶדְכֶם הַיּוֹם לַיהוָה, כִּי אִישׁ בִּבְנוֹ, וּבְאָחִיו–וְלָתֵת עֲלֵיכֶם הַיּוֹם, בְּרָכָה | 29 E disse Moisés [Mosheh]: Consagrai as vossas mãos ao Eterno [YHWH]; porquanto cada um será contra o seu filho [ben], e contra o seu irmão [‘ach]; e isto para vos dar hoje uma bênção [berakah]. |
| ל וַיְהִי, מִמָּחֳרָת, וַיֹּאמֶר מֹשֶׁה אֶל-הָעָם, אַתֶּם חֲטָאתֶם חֲטָאָה גְדֹלָה; וְעַתָּה אֶעֱלֶה אֶל-יְהוָה, אוּלַי אֲכַפְּרָה בְּעַד חַטַּאתְכֶם | 30 E aconteceu que no dia seguinte [mahorat] Moisés [Mosheh] disse ao povo [‘am]: Vós pecastes grande pecado [hata’ah]; agora, porém, subirei ao Eterno [YHWH]; porventura farei expiação por vosso pecado [hata’ah]. |
| לא וַיָּשָׁב מֹשֶׁה אֶל-יְהוָה, וַיֹּאמַר: אָנָּא, חָטָא הָעָם הַזֶּה חֲטָאָה גְדֹלָה, וַיַּעֲשׂוּ לָהֶם, אֱלֹהֵי זָהָב | 31 Assim, retornou Moisés [Mosheh] ao Eterno [YHWH], e disse: Ora, este povo [‘am] pecou grande pecado [hata’ah], fazendo para si deuses [elohiym] de ouro. |
| לב וְעַתָּה, אִם-תִּשָּׂא חַטָּאתָם; וְאִם-אַיִן–מְחֵנִי נָא, מִסִּפְרְךָ אֲשֶׁר כָּתָבְתָּ | 32 Agora, pois, perdoa o seu pecado [hata’ah], senão risca-me, peço-te, do teu livro [sepher] que tens escrito. |
| לג וַיֹּאמֶר יְהוָה, אֶל-מֹשֶׁה: מִי אֲשֶׁר חָטָא-לִי, אֶמְחֶנּוּ מִסִּפְרִי | 33 Então, disse o Eterno [YHWH] a Moisés [Mosheh]: ‘Aquele que pecar contra mim, esse riscarei do meu livro [sepher]. |
| לד וְעַתָּה לֵךְ נְחֵה אֶת-הָעָם, אֶל אֲשֶׁר-דִּבַּרְתִּי לָךְ–הִנֵּה מַלְאָכִי, יֵלֵךְ לְפָנֶיךָ; וּבְיוֹם פָּקְדִי, וּפָקַדְתִּי עֲלֵהֶם חַטָּאתָם | 34 Vai, pois, agora, conduze este povo [‘am] para onde te disse; eis que o meu Anjo [Mal’ach] irá adiante de ti; porém, no dia [yom] da minha visitação, visitarei o pecado [hata’ah] deles’. |
| לה וַיִּגֹּף יְהוָה, אֶת-הָעָם, עַל אֲשֶׁר עָשׂוּ אֶת-הָעֵגֶל, אֲשֶׁר עָשָׂה אַהֲרֹן. {ס} | 35 Assim, castigou o Eterno [YHWH] o povo [‘am], pelo o que fizeram com o bezerro [‘egel] que Arão [Aharon] tinha feito. |
Você precisa fazer login para comentar.