| א וַיַּשְׁכֵּם לָבָן בַּבֹּקֶר, וַיְנַשֵּׁק לְבָנָיו וְלִבְנוֹתָיו–וַיְבָרֶךְ אֶתְהֶם; וַיֵּלֶךְ וַיָּשָׁב לָבָן, לִמְקֹמוֹ | 1 E levantou-se Laban pela manhã [boker], de madrugada, e beijou seus filhos [baniym], e suas filhas [banot], e abençoou-os, e partiu; e voltou Laban ao seu lugar. |
| ב וְיַעֲקֹב, הָלַךְ לְדַרְכּוֹ; וַיִּפְגְּעוּ-בוֹ, מַלְאֲכֵי אֱלֹהִים | 2 E foi também Jacó [Ya’acov] pelo seu caminho, e encontraram-no os anjos [mal’achiym] de Deus [Elohiym]. |
| ג וַיֹּאמֶר יַעֲקֹב כַּאֲשֶׁר רָאָם, מַחֲנֵה אֱלֹהִים זֶה; וַיִּקְרָא שֵׁם-הַמָּקוֹם הַהוּא, מַחֲנָיִם. {פ} | 3 E Jacó [Ya’acov] disse, quando os viu: Este é o acampamento de Deus [Elohiym]. E chamou o nome [shem] daquele lugar Maanaim [Mahanayim]. |
| ד וַיִּשְׁלַח יַעֲקֹב מַלְאָכִים לְפָנָיו, אֶל-עֵשָׂו אָחִיו, אַרְצָה שֵׂעִיר, שְׂדֵה אֱדוֹם | 4 E enviou Jacó [Ya’acov] mensageiros [mal’achiym] diante da sua face a seu irmão [‘ach] Esaú [Esav], à terra [artsah] de Seiyr, território de Edom. |
| ה וַיְצַו אֹתָם, לֵאמֹר, כֹּה תֹאמְרוּן, לַאדֹנִי לְעֵשָׂו: כֹּה אָמַר, עַבְדְּךָ יַעֲקֹב, עִם-לָבָן גַּרְתִּי, וָאֵחַר עַד-עָתָּה | 5 E ordenou-lhes, dizendo: Assim direis a meu senhor [adonay] Esaú [Esav]: Assim diz teu servo Jacó [Ya’acov]: Como peregrino morei com Laban, e me detive lá até agora. |
| ו וַיְהִי-לִי שׁוֹר וַחֲמוֹר, צֹאן וְעֶבֶד וְשִׁפְחָה; וָאֶשְׁלְחָה לְהַגִּיד לַאדֹנִי, לִמְצֹא-חֵן בְּעֵינֶיךָ | 6 E tenho bois [shour] e jumento [hamor], ovelhas [tso’n], e servos e servas; e mandei dizê-lo a meu senhor [adonay], para que ache graça aos teus olhos. |
| ז וַיָּשֻׁבוּ, הַמַּלְאָכִים, אֶל-יַעֲקֹב, לֵאמֹר: בָּאנוּ אֶל-אָחִיךָ, אֶל-עֵשָׂו, וְגַם הֹלֵךְ לִקְרָאתְךָ, וְאַרְבַּע-מֵאוֹת אִישׁ עִמּוֹ | 7 E os mensageiros [mal’achiym] retornaram a Jacó [Ya’acov], dizendo: Fomos a teu irmão [‘ach] Esaú [Esav]; e também ele vem encontrar-te, e quatrocentos homens [iysh] com ele. |
| ח וַיִּירָא יַעֲקֹב מְאֹד, וַיֵּצֶר לוֹ; וַיַּחַץ אֶת-הָעָם אֲשֶׁר-אִתּוֹ, וְאֶת-הַצֹּאן וְאֶת-הַבָּקָר וְהַגְּמַלִּים–לִשְׁנֵי מַחֲנוֹת | 8 Então, Jacó [Ya’acov] temeu muito, e angustiou-se; e repartiu o povo [‘am] que com ele estava, e as ovelhas [tso’n], e as vacas [bakar], e os camelos [gemaliym], em dois grupos. |
| ט וַיֹּאמֶר, אִם-יָבוֹא עֵשָׂו אֶל-הַמַּחֲנֶה הָאַחַת וְהִכָּהוּ–וְהָיָה הַמַּחֲנֶה הַנִּשְׁאָר, לִפְלֵיטָה | 9 Porque dizia: Se Esaú [Esav] vier a um grupo e o atacar, o outro grupo escapará. |
| י וַיֹּאמֶר, יַעֲקֹב, אֱלֹהֵי אָבִי אַבְרָהָם, וֵאלֹהֵי אָבִי יִצְחָק: יְהוָה הָאֹמֵר אֵלַי, שׁוּב לְאַרְצְךָ וּלְמוֹלַדְתְּךָ–וְאֵיטִיבָה עִמָּךְ | 10 Disse mais Jacó [Ya’acov]: Deus [Elohiym] de meu pai [‘ab] Abraão [Avraham], e Deus [Elohiym] de meu pai [‘ab] Isaque [Yits’hac], o Eterno [YHWH], que me disseste: ‘Retorna à tua terra [‘eretz], e à tua parentela, e far-te-ei bem [tov]‘. |
| יא קָטֹנְתִּי מִכֹּל הַחֲסָדִים, וּמִכָּל-הָאֱמֶת, אֲשֶׁר עָשִׂיתָ, אֶת-עַבְדֶּךָ: כִּי בְמַקְלִי, עָבַרְתִּי אֶת-הַיַּרְדֵּן הַזֶּה, וְעַתָּה הָיִיתִי, לִשְׁנֵי מַחֲנוֹת | 11 Menor sou eu que todas as benevolências, e que toda a fidelidade que tiveste para com o teu servo; porque apenas com meu cajado passei este Jordão [Yardane], e agora me tornei em dois grupos. |
| יב הַצִּילֵנִי נָא מִיַּד אָחִי, מִיַּד עֵשָׂו: כִּי-יָרֵא אָנֹכִי, אֹתוֹ–פֶּן-יָבוֹא וְהִכַּנִי, אֵם עַל-בָּנִים | 12 Livra-me, peço-te, da mão de meu irmão [‘ach], da mão de Esaú [Esav], porque o temo, para que não venha, e me fira, e a mãe [‘em] com os filhos [baniym]. |
| יג וְאַתָּה אָמַרְתָּ, הֵיטֵב אֵיטִיב עִמָּךְ; וְשַׂמְתִּי אֶת-זַרְעֲךָ כְּחוֹל הַיָּם, אֲשֶׁר לֹא-יִסָּפֵר מֵרֹב | 13 E Tu o disseste: ‘Certamente te farei bem [tov], e farei a tua semente [zera’] como a areia do mar [yam], que pela multidão não se pode contar’. |
| יד וַיָּלֶן שָׁם, בַּלַּיְלָה הַהוּא; וַיִּקַּח מִן-הַבָּא בְיָדוֹ, מִנְחָה–לְעֵשָׂו אָחִיו | 14 E passou ali aquela noite [laylah]; e tomou do que lhe veio à sua mão um presente para seu irmão [‘ach] Esaú [Esav]: |
| טו עִזִּים מָאתַיִם, וּתְיָשִׁים עֶשְׂרִים, רְחֵלִים מָאתַיִם, וְאֵילִים עֶשְׂרִים | 15 Duzentas cabras [‘izziym], e vinte bodes [teyashiym]; duzentas ovelhas [tso’n], e vinte carneiros [‘ayliym]; |
| טז גְּמַלִּים מֵינִיקוֹת וּבְנֵיהֶם, שְׁלֹשִׁים; פָּרוֹת אַרְבָּעִים, וּפָרִים עֲשָׂרָה, אֲתֹנֹת עֶשְׂרִים, וַעְיָרִם עֲשָׂרָה | 16 Trinta camelas [gemaliym] de leite com suas crias, quarenta vacas [parot], e dez novilhos; vinte jumentas, e dez jumentinhos; |
| יז וַיִּתֵּן, בְּיַד-עֲבָדָיו, עֵדֶר עֵדֶר, לְבַדּוֹ; וַיֹּאמֶר אֶל-עֲבָדָיו, עִבְרוּ לְפָנַי, וְרֶוַח תָּשִׂימוּ, בֵּין עֵדֶר וּבֵין עֵדֶר | 17 e deu-os na mão dos seus servos, cada rebanho [‘eder] à parte, e disse a seus servos: Passai adiante da minha face, e ponde espaço entre rebanho [‘eder] e rebanho [‘eder]. |
| יח וַיְצַו אֶת-הָרִאשׁוֹן, לֵאמֹר: כִּי יִפְגָשְׁךָ עֵשָׂו אָחִי, וּשְׁאֵלְךָ לֵאמֹר, לְמִי-אַתָּה וְאָנָה תֵלֵךְ, וּלְמִי אֵלֶּה לְפָנֶיךָ | 18 E ordenou ao primeiro, dizendo: Quando meu irmão [‘ach] Esaú [Esav] te encontrar, e te perguntar, dizendo: De quem és, e para onde vais, e de quem são estes diante da tua face? |
| יט וְאָמַרְתָּ, לְעַבְדְּךָ לְיַעֲקֹב–מִנְחָה הִוא שְׁלוּחָה, לַאדֹנִי לְעֵשָׂו; וְהִנֵּה גַם-הוּא, אַחֲרֵינוּ | 19 Então, dirás: São de teu servo Jacó [Ya’acov], presente que envia a meu senhor [adonay], a Esaú [Esav]; e eis que ele mesmo vem também atrás de nós. |
| כ וַיְצַו גַּם אֶת-הַשֵּׁנִי, גַּם אֶת-הַשְּׁלִישִׁי, גַּם אֶת-כָּל-הַהֹלְכִים, אַחֲרֵי הָעֲדָרִים לֵאמֹר: כַּדָּבָר הַזֶּה תְּדַבְּרוּן אֶל-עֵשָׂו, בְּמֹצַאֲכֶם אֹתוֹ | 20 E ordenou também ao segundo, e ao terceiro, e a todos os que vinham atrás dos rebanhos [‘adariym], dizendo: Conforme essa mesma palavra falareis a Esaú [Esav], quando o achardes. |
| כא וַאֲמַרְתֶּם–גַּם הִנֵּה עַבְדְּךָ יַעֲקֹב, אַחֲרֵינוּ: כִּי-אָמַר אֲכַפְּרָה פָנָיו, בַּמִּנְחָה הַהֹלֶכֶת לְפָנָי, וְאַחֲרֵי-כֵן אֶרְאֶה פָנָיו, אוּלַי יִשָּׂא פָנָי | 21 E direis também: Eis que o teu servo Jacó [Ya’acov] vem atrás de nós. Porque dizia: Eu o aplacarei com o presente, que vai adiante de mim, e depois verei a sua face; porventura me aceitará. |
| כב וַתַּעֲבֹר הַמִּנְחָה, עַל-פָּנָיו; וְהוּא לָן בַּלַּיְלָה-הַהוּא, בַּמַּחֲנֶה | 22 Assim, passou o presente adiante da sua face; ele, porém, passou aquela noite [laylah] no acampamento. |
| כג וַיָּקָם בַּלַּיְלָה הוּא, וַיִּקַּח אֶת-שְׁתֵּי נָשָׁיו וְאֶת-שְׁתֵּי שִׁפְחֹתָיו, וְאֶת-אַחַד עָשָׂר, יְלָדָיו; וַיַּעֲבֹר, אֵת מַעֲבַר יַבֹּק | 23 E levantou-se naquela mesma noite [laylah], e tomou as suas duas mulheres [nashay], e as suas duas servas, e os seus onze filhos [baniym], e passou o vau de Jaboque [Yabok]. |
| כד וַיִּקָּחֵם–וַיַּעֲבִרֵם, אֶת-הַנָּחַל; וַיַּעֲבֵר, אֶת-אֲשֶׁר-לוֹ | 24 E tomou-os, e fê-los passar o ribeiro; e fez passar tudo o que tinha. |
| כה וַיִּוָּתֵר יַעֲקֹב, לְבַדּוֹ; וַיֵּאָבֵק אִישׁ עִמּוֹ, עַד עֲלוֹת הַשָּׁחַר | 25 Jacó [Ya’acov], porém, ficou só; e lutou com ele um varão [iysh], até que a alva subia. |
| כו וַיַּרְא, כִּי לֹא יָכֹל לוֹ, וַיִּגַּע, בְּכַף-יְרֵכוֹ; וַתֵּקַע כַּף-יֶרֶךְ יַעֲקֹב, בְּהֵאָבְקוֹ עִמּוֹ | 26 E vendo que não prevalecia contra ele, tocou a juntura de sua coxa, e se deslocou a juntura da coxa de Jacó [Ya’acov], lutando com ele. |
| כז וַיֹּאמֶר שַׁלְּחֵנִי, כִּי עָלָה הַשָּׁחַר; וַיֹּאמֶר לֹא אֲשַׁלֵּחֲךָ, כִּי אִם-בֵּרַכְתָּנִי | 27 E disse: ‘Deixa-me ir, porque já a alva subiu’. Porém, ele disse: Não te deixarei ir, se não me abençoares. |
| כח וַיֹּאמֶר אֵלָיו, מַה-שְּׁמֶךָ; וַיֹּאמֶר, יַעֲקֹב | 28 E disse-lhe: ‘Qual é o teu nome [shem]’? E ele disse: Jacó [Ya’acov]. |
| כט וַיֹּאמֶר, לֹא יַעֲקֹב יֵאָמֵר עוֹד שִׁמְךָ–כִּי, אִם-יִשְׂרָאֵל: כִּי-שָׂרִיתָ עִם-אֱלֹהִים וְעִם-אֲנָשִׁים, וַתּוּכָל | 29 Então disse: ‘Não se chamará mais o teu nome [shem] Jacó [Ya’acov], mas Israel [Yisra’el], pois como príncipe lutaste com Deus [Elohiym], e com os homens [enashiym], e prevaleceste’. |
| ל וַיִּשְׁאַל יַעֲקֹב, וַיֹּאמֶר הַגִּידָה-נָּא שְׁמֶךָ, וַיֹּאמֶר, לָמָּה זֶּה תִּשְׁאַל לִשְׁמִי; וַיְבָרֶךְ אֹתוֹ, שָׁם | 30 E Jacó [Ya’acov] lhe perguntou, e disse: Dá-me, peço-te, a saber o teu nome [shem]. E disse: ‘Por que perguntas pelo meu nome [shem]‘? E abençoou-o ali. |
| לא וַיִּקְרָא יַעֲקֹב שֵׁם הַמָּקוֹם, פְּנִיאֵל: כִּי-רָאִיתִי אֱלֹהִים פָּנִים אֶל-פָּנִים, וַתִּנָּצֵל נַפְשִׁי | 31 E chamou Jacó [Ya’acov] o nome [shem] daquele lugar Peniel [Peniy’el], porque dizia: Vi Deus [Elohiym] face a face, e a minha alma [nephesh] foi salva. |
| לב וַיִּזְרַח-לוֹ הַשֶּׁמֶשׁ, כַּאֲשֶׁר עָבַר אֶת-פְּנוּאֵל; וְהוּא צֹלֵעַ, עַל-יְרֵכוֹ | 32 E saiu-lhe o sol [shemesh], quando passou por Peniel [Peniy’el]; e manquejava da sua coxa. |
| לג עַל-כֵּן לֹא-יֹאכְלוּ בְנֵי-יִשְׂרָאֵל אֶת-גִּיד הַנָּשֶׁה, אֲשֶׁר עַל-כַּף הַיָּרֵךְ, עַד, הַיּוֹם הַזֶּה: כִּי נָגַע בְּכַף-יֶרֶךְ יַעֲקֹב, בְּגִיד הַנָּשֶׁה | 33 Por isso os filhos de Israel [beney–Yisra’el] não comem o nervo encolhido, que está sobre a juntura da coxa, até o dia [yom] de hoje; porquanto ele tocara a juntura da coxa de Jacó [Ya’acov] no nervo encolhido. |
Você precisa fazer login para comentar.