| א וַיֵּשֶׁב יַעֲקֹב, בְּאֶרֶץ מְגוּרֵי אָבִיו–בְּאֶרֶץ, כְּנָעַן | 1 E Jacó [Ya’acov] habitou na terra [‘eretz] das peregrinações de seu pai [‘ab], na terra [‘eretz] de Canaã [Kena’an]. |
| ב אֵלֶּה תֹּלְדוֹת יַעֲקֹב, יוֹסֵף בֶּן-שְׁבַע-עֶשְׂרֵה שָׁנָה הָיָה רֹעֶה אֶת-אֶחָיו בַּצֹּאן, וְהוּא נַעַר אֶת-בְּנֵי בִלְהָה וְאֶת-בְּנֵי זִלְפָּה, נְשֵׁי אָבִיו; וַיָּבֵא יוֹסֵף אֶת-דִּבָּתָם רָעָה, אֶל-אֲבִיהֶם | 2 Estas são as gerações de Jacó [Ya’acov]. Sendo José [Yoseph] de dezessete anos [shanah], apascentava as ovelhas [tso’n] com seus irmãos [‘ahiym]; e estava este jovem com os filhos de Bila [beney Bilhah], e com os filhos de Zilpa [beney Zilpah], mulheres [nashiym] de seu pai [‘ab]; e José [Yoseph] contava a má [ra’ah] fama deles a seu pai [‘ab]. |
| ג וְיִשְׂרָאֵל, אָהַב אֶת-יוֹסֵף מִכָּל-בָּנָיו–כִּי-בֶן-זְקֻנִים הוּא, לוֹ; וְעָשָׂה לוֹ, כְּתֹנֶת פַּסִּים | 3 E Israel [Yisra’el] amava José [Yoseph] mais do que todos os seus filhos [banayn], porque era filho [ben] da sua velhice; e fez-lhe uma túnica de várias cores. |
| ד וַיִּרְאוּ אֶחָיו, כִּי-אֹתוֹ אָהַב אֲבִיהֶם מִכָּל-אֶחָיו–וַיִּשְׂנְאוּ, אֹתוֹ; וְלֹא יָכְלוּ, דַּבְּרוֹ לְשָׁלֹם | 4 Vendo, pois, seus irmãos [‘ahiym] que seu pai [‘ab] o amava mais do que todos os seus irmãos [‘ahiym], odiaram-no, e não podiam falar com ele pacificamente. |
| ה וַיַּחֲלֹם יוֹסֵף חֲלוֹם, וַיַּגֵּד לְאֶחָיו; וַיּוֹסִפוּ עוֹד, שְׂנֹא אֹתוֹ | 5 Sonhou também José [Yoseph] um sonho, que contou a seus irmãos [‘ahiym]; por isso o odiaram ainda mais. |
| ו וַיֹּאמֶר, אֲלֵיהֶם: שִׁמְעוּ-נָא, הַחֲלוֹם הַזֶּה אֲשֶׁר חָלָמְתִּי | 6 E disse-lhes: Ouvi, peço-vos, este sonho que sonhei: |
| ז וְהִנֵּה אֲנַחְנוּ מְאַלְּמִים אֲלֻמִּים, בְּתוֹךְ הַשָּׂדֶה, וְהִנֵּה קָמָה אֲלֻמָּתִי, וְגַם-נִצָּבָה; וְהִנֵּה תְסֻבֶּינָה אֲלֻמֹּתֵיכֶם, וַתִּשְׁתַּחֲוֶיןָ לַאֲלֻמָּתִי | 7 Eis que estávamos atando molhos no meio do campo, e eis que o meu molho se levantava, e também ficava em pé, e eis que os vossos molhos o rodeavam, e se inclinavam ao meu molho. |
| ח וַיֹּאמְרוּ לוֹ, אֶחָיו, הֲמָלֹךְ תִּמְלֹךְ עָלֵינוּ, אִם-מָשׁוֹל תִּמְשֹׁל בָּנוּ; וַיּוֹסִפוּ עוֹד שְׂנֹא אֹתוֹ, עַל-חֲלֹמֹתָיו וְעַל-דְּבָרָיו | 8 Então, lhe disseram seus irmãos [‘ahiym]: Tu, pois, deveras reinarás sobre nós? Tu deveras terás domínio sobre nós? Por isso tanto mais o odiaram por seus sonhos e por suas palavras. |
| ט וַיַּחֲלֹם עוֹד חֲלוֹם אַחֵר, וַיְסַפֵּר אֹתוֹ לְאֶחָיו; וַיֹּאמֶר, הִנֵּה חָלַמְתִּי חֲלוֹם עוֹד, וְהִנֵּה הַשֶּׁמֶשׁ וְהַיָּרֵחַ וְאַחַד עָשָׂר כּוֹכָבִים, מִשְׁתַּחֲוִים לִי | 9 E sonhou, ainda, outro sonho, e o contou a seus irmãos [‘ahiym], e disse: Eis que ainda sonhei outro sonho; e eis que o sol [shemesh], e a lua [yareah], e onze estrelas [kokaviym] se inclinavam a mim. |
| י וַיְסַפֵּר אֶל-אָבִיו, וְאֶל-אֶחָיו, וַיִּגְעַר-בּוֹ אָבִיו, וַיֹּאמֶר לוֹ מָה הַחֲלוֹם הַזֶּה אֲשֶׁר חָלָמְתָּ: הֲבוֹא נָבוֹא, אֲנִי וְאִמְּךָ וְאַחֶיךָ, לְהִשְׁתַּחֲוֺת לְךָ, אָרְצָה | 10 E contando-o a seu pai [‘ab] e a seus irmãos [‘ahiym], repreendeu-o seu pai [‘ab], e disse-lhe: Que sonho é esse que sonhaste? Porventura viremos eu e tua mãe [‘em], e teus irmãos [‘ahiym], a inclinar-nos perante ti em terra [artsah]? |
| יא וַיְקַנְאוּ-בוֹ, אֶחָיו; וְאָבִיו, שָׁמַר אֶת-הַדָּבָר | 11 Seus irmãos [‘ahiym], pois, o invejavam; seu pai [‘ab], porém, guardava esse assunto no seu coração. |
| יב וַיֵּלְכוּ, אֶחָיו, לִרְעוֹת אֶת-צֹאן אֲבִיהֶם, בִּשְׁכֶם | 12 E seus irmãos [‘ahiym] foram apascentar o rebanho [tso’n] de seu pai [‘ab], junto de Siquém [Shekem]. |
| יג וַיֹּאמֶר יִשְׂרָאֵל אֶל-יוֹסֵף, הֲלוֹא אַחֶיךָ רֹעִים בִּשְׁכֶם–לְכָה, וְאֶשְׁלָחֲךָ אֲלֵיהֶם; וַיֹּאמֶר לוֹ, הִנֵּנִי | 13 Disse, pois, Israel [Yisra’el] a José [Yoseph]: Não pastoreiam os teus irmãos [‘ahiym] junto de Siquém [Shekem]? Vem, e enviar-te-ei a eles. E ele lhe disse: Eis-me aqui. |
| יד וַיֹּאמֶר לוֹ, לֶךְ-נָא רְאֵה אֶת-שְׁלוֹם אַחֶיךָ וְאֶת-שְׁלוֹם הַצֹּאן, וַהֲשִׁבֵנִי, דָּבָר; וַיִּשְׁלָחֵהוּ מֵעֵמֶק חֶבְרוֹן, וַיָּבֹא שְׁכֶמָה | 14 E ele lhe disse: Ora, vai, vê como estão teus irmãos [‘ahiym], e como está o rebanho [tso’n], e traze-me resposta. Assim, o enviou do vale de Hebron, e José [Yoseph] foi a Siquém [Shekem]. |
| טו וַיִּמְצָאֵהוּ אִישׁ, וְהִנֵּה תֹעֶה בַּשָּׂדֶה; וַיִּשְׁאָלֵהוּ הָאִישׁ לֵאמֹר, מַה-תְּבַקֵּשׁ | 15 E achou-o um homem [iysh], porque eis que andava errante pelo campo [sadeh], e perguntou-lhe o homem [iysh], dizendo: Que procuras? |
| טז וַיֹּאמֶר, אֶת-אַחַי אָנֹכִי מְבַקֵּשׁ; הַגִּידָה-נָּא לִי, אֵיפֹה הֵם רֹעִים | 16 E ele disse: Procuro meus irmãos [‘ahiym]; dize-me, peço-te, onde eles pastoreiam. |
| יז וַיֹּאמֶר הָאִישׁ, נָסְעוּ מִזֶּה–כִּי שָׁמַעְתִּי אֹמְרִים, נֵלְכָה דֹּתָיְנָה; וַיֵּלֶךְ יוֹסֵף אַחַר אֶחָיו, וַיִּמְצָאֵם בְּדֹתָן | 17 E disse aquele homem [iysh]: Foram-se daqui; porque os ouvi dizer: Vamos a Dotã [Dotan]. José [Yoseph], pois, seguiu atrás de seus irmãos [‘ahiym], e achou-os em Dotã [Dotan]. |
| יח וַיִּרְאוּ אֹתוֹ, מֵרָחֹק; וּבְטֶרֶם יִקְרַב אֲלֵיהֶם, וַיִּתְנַכְּלוּ אֹתוֹ לַהֲמִיתוֹ | 18 E viram-no de longe e, antes que chegasse a eles, conspiraram contra ele, para o matarem. |
| יט וַיֹּאמְרוּ, אִישׁ אֶל-אָחִיו: הִנֵּה, בַּעַל הַחֲלֹמוֹת הַלָּזֶה–בָּא | 19 E disseram uns aos outros: Eis que lá vem o sonhador-mor! |
| כ וְעַתָּה לְכוּ וְנַהַרְגֵהוּ, וְנַשְׁלִכֵהוּ בְּאַחַד הַבֹּרוֹת, וְאָמַרְנוּ, חַיָּה רָעָה אֲכָלָתְהוּ; וְנִרְאֶה, מַה-יִּהְיוּ חֲלֹמֹתָיו | 20 Vinde, pois, agora, e matemo-lo, e lancemo-lo numa destas covas, e diremos: Uma fera o comeu; e veremos o que será dos seus sonhos. |
| כא וַיִּשְׁמַע רְאוּבֵן, וַיַּצִּלֵהוּ מִיָּדָם; וַיֹּאמֶר, לֹא נַכֶּנּוּ נָפֶשׁ | 21 E ouvindo-o Rúben [Reuven], livrou-o das suas mãos, e disse: Não lhe tiremos a vida [nephesh]. |
| כב וַיֹּאמֶר אֲלֵהֶם רְאוּבֵן, אַל-תִּשְׁפְּכוּ-דָם–הַשְׁלִיכוּ אֹתוֹ אֶל-הַבּוֹר הַזֶּה אֲשֶׁר בַּמִּדְבָּר, וְיָד אַל-תִּשְׁלְחוּ-בוֹ: לְמַעַן, הַצִּיל אֹתוֹ מִיָּדָם, לַהֲשִׁיבוֹ, אֶל-אָבִיו | 22 Também lhes disse Rúben [Reuven]: Não derrameis sangue [dam]; lançai-o nesta cova, que está no deserto [midbar], e não lanceis mãos nele; isso disse para livrá-lo das suas mãos, e para levá-lo de volta a seu pai [‘ab]. |
| כג וַיְהִי, כַּאֲשֶׁר-בָּא יוֹסֵף אֶל-אֶחָיו; וַיַּפְשִׁיטוּ אֶת-יוֹסֵף אֶת-כֻּתָּנְתּוֹ, אֶת-כְּתֹנֶת הַפַּסִּים אֲשֶׁר עָלָיו | 23 E aconteceu que, chegando José [Yoseph] a seus irmãos [‘ahiym], tiraram de José [Yoseph] a sua túnica, a túnica de várias cores que trazia. |
| כד וַיִּקָּחֻהוּ–וַיַּשְׁלִכוּ אֹתוֹ, הַבֹּרָה; וְהַבּוֹר רֵק, אֵין בּוֹ מָיִם | 24 E tomaram-no, e lançaram-no na cova; porém a cova estava vazia, não havia água [maiym] nela. |
| כה וַיֵּשְׁבוּ, לֶאֱכָל-לֶחֶם, וַיִּשְׂאוּ עֵינֵיהֶם וַיִּרְאוּ, וְהִנֵּה אֹרְחַת יִשְׁמְעֵאלִים בָּאָה מִגִּלְעָד; וּגְמַלֵּיהֶם נֹשְׂאִים, נְכֹאת וּצְרִי וָלֹט–הוֹלְכִים, לְהוֹרִיד מִצְרָיְמָה | 25 Depois, se assentaram a comer pão [lehem]: e levantaram os seus olhos, e olharam, e eis que uma caravana de ismaelitas vinha de Gileade [Gil’ad]; e seus camelos [gemaliym] traziam especiarias, e bálsamo, e mirra, e iam levar tudo ao Egito [Mitsrayim]. |
| כו וַיֹּאמֶר יְהוּדָה, אֶל-אֶחָיו: מַה-בֶּצַע, כִּי נַהֲרֹג אֶת-אָחִינוּ, וְכִסִּינוּ, אֶת-דָּמוֹ | 26 Então, Judá [Yehudah] disse aos seus irmãos [‘ahiym]: Que proveito haverá em que matemos nosso irmão [‘ah] e escondamos o seu sangue [dam]? |
| כז לְכוּ וְנִמְכְּרֶנּוּ לַיִּשְׁמְעֵאלִים, וְיָדֵנוּ אַל-תְּהִי-בוֹ, כִּי-אָחִינוּ בְשָׂרֵנוּ, הוּא; וַיִּשְׁמְעוּ, אֶחָיו | 27 Vinde, e vendamo-lo a estes ismaelitas, e não seja nossa mão sobre ele, porque ele é nosso irmão [‘ah], nossa carne [basar]. E seus irmãos [‘ahiym] obedeceram. |
| כח וַיַּעַבְרוּ אֲנָשִׁים מִדְיָנִים סֹחֲרִים, וַיִּמְשְׁכוּ וַיַּעֲלוּ אֶת-יוֹסֵף מִן-הַבּוֹר, וַיִּמְכְּרוּ אֶת-יוֹסֵף לַיִּשְׁמְעֵאלִים, בְּעֶשְׂרִים כָּסֶף; וַיָּבִיאוּ אֶת-יוֹסֵף, מִצְרָיְמָה | 28 Passando, pois, os mercadores midianitas, alçaram e tiraram José [Yoseph] da cova, e venderam José [Yoseph] por vinte moedas de prata aos ismaelitas, os quais levaram José [Yoseph] ao Egito [Mitsrayim]. |
| כט וַיָּשָׁב רְאוּבֵן אֶל-הַבּוֹר, וְהִנֵּה אֵין-יוֹסֵף בַּבּוֹר; וַיִּקְרַע, אֶת-בְּגָדָיו | 29 Tornando, pois, Rúben [Reuven] à cova, eis que José [Yoseph] não estava na cova; então rasgou as suas vestes, |
| ל וַיָּשָׁב אֶל-אֶחָיו, וַיֹּאמַר: הַיֶּלֶד אֵינֶנּוּ, וַאֲנִי אָנָה אֲנִי-בָא | 30 e retornou a seus irmãos [‘ahiym], e disse: O moço [yeled] não está mais lá; e eu aonde irei? |
| לא וַיִּקְחוּ, אֶת-כְּתֹנֶת יוֹסֵף; וַיִּשְׁחֲטוּ שְׂעִיר עִזִּים, וַיִּטְבְּלוּ אֶת-הַכֻּתֹּנֶת בַּדָּם | 31 Então, tomaram a túnica de José [Yoseph], e mataram um cabrito [‘ez], e tingiram a túnica no sangue [dam]. |
| לב וַיְשַׁלְּחוּ אֶת-כְּתֹנֶת הַפַּסִּים, וַיָּבִיאוּ אֶל-אֲבִיהֶם, וַיֹּאמְרוּ, זֹאת מָצָאנוּ: הַכֶּר-נָא, הַכְּתֹנֶת בִּנְךָ הִוא–אִם-לֹא | 32 E enviaram a túnica de várias cores, e mandaram levá-la a seu pai [‘ab], e disseram: Achamos essa túnica; reconhece agora se essa é ou não a túnica de teu filho [ben]. |
| לג וַיַּכִּירָהּ וַיֹּאמֶר כְּתֹנֶת בְּנִי, חַיָּה רָעָה אֲכָלָתְהוּ; טָרֹף טֹרַף, יוֹסֵף | 33 E reconheceu-a, e disse: É a túnica de meu filho [ben]; uma fera o comeu; certamente José [Yoseph] foi despedaçado. |
| לד וַיִּקְרַע יַעֲקֹב שִׂמְלֹתָיו, וַיָּשֶׂם שַׂק בְּמָתְנָיו; וַיִּתְאַבֵּל עַל-בְּנוֹ, יָמִים רַבִּים | 34 Então, Jacó [Ya’acov] rasgou as suas vestes, e pôs panos de saco sobre os seus lombos, e lamentou seu filho [ben] muitos dias [yamiym]. |
| לה וַיָּקֻמוּ כָל-בָּנָיו וְכָל-בְּנֹתָיו לְנַחֲמוֹ, וַיְמָאֵן לְהִתְנַחֵם, וַיֹּאמֶר, כִּי-אֵרֵד אֶל-בְּנִי אָבֵל שְׁאֹלָה; וַיֵּבְךְּ אֹתוֹ, אָבִיו | 35 E levantaram-se todos os seus filhos [banayn] e todas as suas filhas [banot], para o consolarem; recusou, porém, ser consolado, e disse: Porquanto com choro hei de descer ao meu filho [ben] até a sepultura [she‘ol]. Assim, o chorou seu pai [‘ab]. |
| לו וְהַמְּדָנִים–מָכְרוּ אֹתוֹ, אֶל-מִצְרָיִם: לְפוֹטִיפַר סְרִיס פַּרְעֹה, שַׂר הַטַּבָּחִים. {פ} | 36 E os midianitas venderam-no no Egito [Mitsrayim] a Potifar [Potiyphar], eunuco de Faraó [Par’oh], capitão da guarda. |
Você precisa fazer login para comentar.