Gênesis 37

Capítulos

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40  41 42 43 44 45 46 47 48 49 50

BERESHIT [בְּרֵאשִׁית]

א  וַיֵּשֶׁב יַעֲקֹב, בְּאֶרֶץ מְגוּרֵי אָבִיו–בְּאֶרֶץ, כְּנָעַן1 E Jacó [Ya’acov] habitou na terra [‘eretz] das peregrinações de seu pai [‘ab], na terra [‘eretz] de Canaã [Kena’an].
ב  אֵלֶּה תֹּלְדוֹת יַעֲקֹב, יוֹסֵף בֶּן-שְׁבַע-עֶשְׂרֵה שָׁנָה הָיָה רֹעֶה אֶת-אֶחָיו בַּצֹּאן, וְהוּא נַעַר אֶת-בְּנֵי בִלְהָה וְאֶת-בְּנֵי זִלְפָּה, נְשֵׁי אָבִיו; וַיָּבֵא יוֹסֵף אֶת-דִּבָּתָם רָעָה, אֶל-אֲבִיהֶם 2 Estas são as gerações de Jacó [Ya’acov]. Sendo José [Yoseph] de dezessete anos [shanah], apascentava as ovelhas [tso’n] com seus irmãos [‘ahiym]; e estava este jovem com os filhos de Bila [beney Bilhah], e com os filhos de Zilpa [beney Zilpah], mulheres [nashiym] de seu pai [‘ab]; e José [Yoseph] contava a má [ra’ah] fama deles a seu pai [‘ab].
ג  וְיִשְׂרָאֵל, אָהַב אֶת-יוֹסֵף מִכָּל-בָּנָיו–כִּי-בֶן-זְקֻנִים הוּא, לוֹ; וְעָשָׂה לוֹ, כְּתֹנֶת פַּסִּים 3 E Israel [Yisra’el] amava José [Yoseph] mais do que todos os seus filhos [banayn], porque era filho [ben] da sua velhice; e fez-lhe uma túnica de várias cores.
ד  וַיִּרְאוּ אֶחָיו, כִּי-אֹתוֹ אָהַב אֲבִיהֶם מִכָּל-אֶחָיו–וַיִּשְׂנְאוּ, אֹתוֹ; וְלֹא יָכְלוּ, דַּבְּרוֹ לְשָׁלֹם 4 Vendo, pois, seus irmãos [‘ahiym] que seu pai [‘ab] o amava mais do que todos os seus irmãos [‘ahiym], odiaram-no, e não podiam falar com ele pacificamente.
ה  וַיַּחֲלֹם יוֹסֵף חֲלוֹם, וַיַּגֵּד לְאֶחָיו; וַיּוֹסִפוּ עוֹד, שְׂנֹא אֹתוֹ5 Sonhou também José [Yoseph] um sonho, que contou a seus irmãos [‘ahiym]; por isso o odiaram ainda mais.
ו  וַיֹּאמֶר, אֲלֵיהֶם:  שִׁמְעוּ-נָא, הַחֲלוֹם הַזֶּה אֲשֶׁר חָלָמְתִּי6 E disse-lhes: Ouvi, peço-vos, este sonho que sonhei:
ז  וְהִנֵּה אֲנַחְנוּ מְאַלְּמִים אֲלֻמִּים, בְּתוֹךְ הַשָּׂדֶה, וְהִנֵּה קָמָה אֲלֻמָּתִי, וְגַם-נִצָּבָה; וְהִנֵּה תְסֻבֶּינָה אֲלֻמֹּתֵיכֶם, וַתִּשְׁתַּחֲוֶיןָ לַאֲלֻמָּתִי 7 Eis que estávamos atando molhos no meio do campo, e eis que o meu molho se levantava, e também ficava em pé, e eis que os vossos molhos o rodeavam, e se inclinavam ao meu molho.
ח  וַיֹּאמְרוּ לוֹ, אֶחָיו, הֲמָלֹךְ תִּמְלֹךְ עָלֵינוּ, אִם-מָשׁוֹל תִּמְשֹׁל בָּנוּ; וַיּוֹסִפוּ עוֹד שְׂנֹא אֹתוֹ, עַל-חֲלֹמֹתָיו וְעַל-דְּבָרָיו 8 Então, lhe disseram seus irmãos [‘ahiym]: Tu, pois, deveras reinarás sobre nós? Tu deveras terás domínio sobre nós? Por isso tanto mais o odiaram por seus sonhos e por suas palavras.
ט  וַיַּחֲלֹם עוֹד חֲלוֹם אַחֵר, וַיְסַפֵּר אֹתוֹ לְאֶחָיו; וַיֹּאמֶר, הִנֵּה חָלַמְתִּי חֲלוֹם עוֹד, וְהִנֵּה הַשֶּׁמֶשׁ וְהַיָּרֵחַ וְאַחַד עָשָׂר כּוֹכָבִים, מִשְׁתַּחֲוִים לִי 9 E sonhou, ainda, outro sonho, e o contou a seus irmãos [‘ahiym], e disse: Eis que ainda sonhei outro sonho; e eis que o sol [shemesh], e a lua [yareah], e onze estrelas [kokaviym] se inclinavam a mim.
י  וַיְסַפֵּר אֶל-אָבִיו, וְאֶל-אֶחָיו, וַיִּגְעַר-בּוֹ אָבִיו, וַיֹּאמֶר לוֹ מָה הַחֲלוֹם הַזֶּה אֲשֶׁר חָלָמְתָּ:  הֲבוֹא נָבוֹא, אֲנִי וְאִמְּךָ וְאַחֶיךָ, לְהִשְׁתַּחֲוֺת לְךָ, אָרְצָה 10 E contando-o a seu pai [‘ab] e a seus irmãos [‘ahiym], repreendeu-o seu pai [‘ab], e disse-lhe: Que sonho é esse que sonhaste? Porventura viremos eu e tua mãe [‘em], e teus irmãos [‘ahiym], a inclinar-nos perante ti em terra [artsah]?
יא  וַיְקַנְאוּ-בוֹ, אֶחָיו; וְאָבִיו, שָׁמַר אֶת-הַדָּבָר11 Seus irmãos [‘ahiym], pois, o invejavam; seu pai [‘ab], porém, guardava esse assunto no seu coração.
יב  וַיֵּלְכוּ, אֶחָיו, לִרְעוֹת אֶת-צֹאן אֲבִיהֶם, בִּשְׁכֶם12 E seus irmãos [‘ahiym] foram apascentar o rebanho [tso’n] de seu pai [‘ab], junto de Siquém [Shekem].
יג  וַיֹּאמֶר יִשְׂרָאֵל אֶל-יוֹסֵף, הֲלוֹא אַחֶיךָ רֹעִים בִּשְׁכֶם–לְכָה, וְאֶשְׁלָחֲךָ אֲלֵיהֶם; וַיֹּאמֶר לוֹ, הִנֵּנִי 13 Disse, pois, Israel [Yisra’el] a José [Yoseph]: Não pastoreiam os teus irmãos [‘ahiym] junto de Siquém [Shekem]? Vem, e enviar-te-ei a eles. E ele lhe disse: Eis-me aqui.
יד  וַיֹּאמֶר לוֹ, לֶךְ-נָא רְאֵה אֶת-שְׁלוֹם אַחֶיךָ וְאֶת-שְׁלוֹם הַצֹּאן, וַהֲשִׁבֵנִי, דָּבָר; וַיִּשְׁלָחֵהוּ מֵעֵמֶק חֶבְרוֹן, וַיָּבֹא שְׁכֶמָה 14 E ele lhe disse: Ora, vai, vê como estão teus irmãos [‘ahiym], e como está o rebanho [tso’n], e traze-me resposta. Assim, o enviou do vale de Hebron, e José [Yoseph] foi a Siquém [Shekem].
טו  וַיִּמְצָאֵהוּ אִישׁ, וְהִנֵּה תֹעֶה בַּשָּׂדֶה; וַיִּשְׁאָלֵהוּ הָאִישׁ לֵאמֹר, מַה-תְּבַקֵּשׁ 15 E achou-o um homem [iysh], porque eis que andava errante pelo campo [sadeh], e perguntou-lhe o homem [iysh], dizendo: Que procuras?
טז  וַיֹּאמֶר, אֶת-אַחַי אָנֹכִי מְבַקֵּשׁ; הַגִּידָה-נָּא לִי, אֵיפֹה הֵם רֹעִים 16 E ele disse: Procuro meus irmãos [‘ahiym]; dize-me, peço-te, onde eles pastoreiam.
יז  וַיֹּאמֶר הָאִישׁ, נָסְעוּ מִזֶּה–כִּי שָׁמַעְתִּי אֹמְרִים, נֵלְכָה דֹּתָיְנָה; וַיֵּלֶךְ יוֹסֵף אַחַר אֶחָיו, וַיִּמְצָאֵם בְּדֹתָן 17 E disse aquele homem [iysh]: Foram-se daqui; porque os ouvi dizer: Vamos a Dotã [Dotan]. José [Yoseph], pois, seguiu atrás de seus irmãos [‘ahiym], e achou-os em Dotã [Dotan].
יח  וַיִּרְאוּ אֹתוֹ, מֵרָחֹק; וּבְטֶרֶם יִקְרַב אֲלֵיהֶם, וַיִּתְנַכְּלוּ אֹתוֹ לַהֲמִיתוֹ 18 E viram-no de longe e, antes que chegasse a eles, conspiraram contra ele, para o matarem.
יט  וַיֹּאמְרוּ, אִישׁ אֶל-אָחִיו:  הִנֵּה, בַּעַל הַחֲלֹמוֹת הַלָּזֶה–בָּא19 E disseram uns aos outros: Eis que lá vem o sonhador-mor!
כ  וְעַתָּה לְכוּ וְנַהַרְגֵהוּ, וְנַשְׁלִכֵהוּ בְּאַחַד הַבֹּרוֹת, וְאָמַרְנוּ, חַיָּה רָעָה אֲכָלָתְהוּ; וְנִרְאֶה, מַה-יִּהְיוּ חֲלֹמֹתָיו 20 Vinde, pois, agora, e matemo-lo, e lancemo-lo numa destas covas, e diremos: Uma fera o comeu; e veremos o que será dos seus sonhos.
כא  וַיִּשְׁמַע רְאוּבֵן, וַיַּצִּלֵהוּ מִיָּדָם; וַיֹּאמֶר, לֹא נַכֶּנּוּ נָפֶשׁ21 E ouvindo-o Rúben [Reuven], livrou-o das suas mãos, e disse: Não lhe tiremos a vida [nephesh].
כב  וַיֹּאמֶר אֲלֵהֶם רְאוּבֵן, אַל-תִּשְׁפְּכוּ-דָם–הַשְׁלִיכוּ אֹתוֹ אֶל-הַבּוֹר הַזֶּה אֲשֶׁר בַּמִּדְבָּר, וְיָד אַל-תִּשְׁלְחוּ-בוֹ:  לְמַעַן, הַצִּיל אֹתוֹ מִיָּדָם, לַהֲשִׁיבוֹ, אֶל-אָבִיו 22 Também lhes disse Rúben [Reuven]: Não derrameis sangue [dam]; lançai-o nesta cova, que está no deserto [midbar], e não lanceis mãos nele; isso disse para livrá-lo das suas mãos, e para levá-lo de volta a seu pai [‘ab].
כג  וַיְהִי, כַּאֲשֶׁר-בָּא יוֹסֵף אֶל-אֶחָיו; וַיַּפְשִׁיטוּ אֶת-יוֹסֵף אֶת-כֻּתָּנְתּוֹ, אֶת-כְּתֹנֶת הַפַּסִּים אֲשֶׁר עָלָיו 23 E aconteceu que, chegando José [Yoseph] a seus irmãos [‘ahiym], tiraram de José [Yoseph] a sua túnica, a túnica de várias cores que trazia.
כד  וַיִּקָּחֻהוּ–וַיַּשְׁלִכוּ אֹתוֹ, הַבֹּרָה; וְהַבּוֹר רֵק, אֵין בּוֹ מָיִם24 E tomaram-no, e lançaram-no na cova; porém a cova estava vazia, não havia água [maiym] nela.
כה  וַיֵּשְׁבוּ, לֶאֱכָל-לֶחֶם, וַיִּשְׂאוּ עֵינֵיהֶם וַיִּרְאוּ, וְהִנֵּה אֹרְחַת יִשְׁמְעֵאלִים בָּאָה מִגִּלְעָד; וּגְמַלֵּיהֶם נֹשְׂאִים, נְכֹאת וּצְרִי וָלֹט–הוֹלְכִים, לְהוֹרִיד מִצְרָיְמָה25 Depois, se assentaram a comer pão [lehem]: e levantaram os seus olhos, e olharam, e eis que uma caravana de ismaelitas vinha de Gileade [Gil’ad]; e seus camelos [gemaliym] traziam especiarias, e bálsamo, e mirra, e iam levar tudo ao Egito [Mitsrayim].
כו  וַיֹּאמֶר יְהוּדָה, אֶל-אֶחָיו:  מַה-בֶּצַע, כִּי נַהֲרֹג אֶת-אָחִינוּ, וְכִסִּינוּ, אֶת-דָּמוֹ 26 Então, Judá [Yehudah] disse aos seus irmãos [‘ahiym]: Que proveito haverá em que matemos nosso irmão [‘ah] e escondamos o seu sangue [dam]?
כז  לְכוּ וְנִמְכְּרֶנּוּ לַיִּשְׁמְעֵאלִים, וְיָדֵנוּ אַל-תְּהִי-בוֹ, כִּי-אָחִינוּ בְשָׂרֵנוּ, הוּא; וַיִּשְׁמְעוּ, אֶחָיו 27 Vinde, e vendamo-lo a estes ismaelitas, e não seja nossa mão sobre ele, porque ele é nosso irmão [‘ah], nossa carne [basar]. E seus irmãos [‘ahiym] obedeceram.
כח  וַיַּעַבְרוּ אֲנָשִׁים מִדְיָנִים סֹחֲרִים, וַיִּמְשְׁכוּ וַיַּעֲלוּ אֶת-יוֹסֵף מִן-הַבּוֹר, וַיִּמְכְּרוּ אֶת-יוֹסֵף לַיִּשְׁמְעֵאלִים, בְּעֶשְׂרִים כָּסֶף; וַיָּבִיאוּ אֶת-יוֹסֵף, מִצְרָיְמָה 28 Passando, pois, os mercadores midianitas, alçaram e tiraram José [Yoseph] da cova, e venderam José [Yoseph] por vinte moedas de prata aos ismaelitas, os quais levaram José [Yoseph] ao Egito [Mitsrayim].
כט  וַיָּשָׁב רְאוּבֵן אֶל-הַבּוֹר, וְהִנֵּה אֵין-יוֹסֵף בַּבּוֹר; וַיִּקְרַע, אֶת-בְּגָדָיו 29 Tornando, pois, Rúben [Reuven] à cova, eis que José [Yoseph] não estava na cova; então rasgou as suas vestes,
ל  וַיָּשָׁב אֶל-אֶחָיו, וַיֹּאמַר:  הַיֶּלֶד אֵינֶנּוּ, וַאֲנִי אָנָה אֲנִי-בָא30 e retornou a seus irmãos [‘ahiym], e disse: O moço [yeled] não está mais lá; e eu aonde irei?
לא  וַיִּקְחוּ, אֶת-כְּתֹנֶת יוֹסֵף; וַיִּשְׁחֲטוּ שְׂעִיר עִזִּים, וַיִּטְבְּלוּ אֶת-הַכֻּתֹּנֶת בַּדָּם 31 Então, tomaram a túnica de José [Yoseph], e mataram um cabrito [‘ez], e tingiram a túnica no sangue [dam].
לב  וַיְשַׁלְּחוּ אֶת-כְּתֹנֶת הַפַּסִּים, וַיָּבִיאוּ אֶל-אֲבִיהֶם, וַיֹּאמְרוּ, זֹאת מָצָאנוּ:  הַכֶּר-נָא, הַכְּתֹנֶת בִּנְךָ הִוא–אִם-לֹא32 E enviaram a túnica de várias cores, e mandaram levá-la a seu pai [‘ab], e disseram: Achamos essa túnica; reconhece agora se essa é ou não a túnica de teu filho [ben].
לג  וַיַּכִּירָהּ וַיֹּאמֶר כְּתֹנֶת בְּנִי, חַיָּה רָעָה אֲכָלָתְהוּ; טָרֹף טֹרַף, יוֹסֵף 33 E reconheceu-a, e disse: É a túnica de meu filho [ben]; uma fera o comeu; certamente José [Yoseph] foi despedaçado.
לד  וַיִּקְרַע יַעֲקֹב שִׂמְלֹתָיו, וַיָּשֶׂם שַׂק בְּמָתְנָיו; וַיִּתְאַבֵּל עַל-בְּנוֹ, יָמִים רַבִּים 34 Então, Jacó [Ya’acov] rasgou as suas vestes, e pôs panos de saco sobre os seus lombos, e lamentou seu filho [ben] muitos dias [yamiym].
לה  וַיָּקֻמוּ כָל-בָּנָיו וְכָל-בְּנֹתָיו לְנַחֲמוֹ, וַיְמָאֵן לְהִתְנַחֵם, וַיֹּאמֶר, כִּי-אֵרֵד אֶל-בְּנִי אָבֵל שְׁאֹלָה; וַיֵּבְךְּ אֹתוֹ, אָבִיו 35 E levantaram-se todos os seus filhos [banayn] e todas as suas filhas [banot], para o consolarem; recusou, porém, ser consolado, e disse: Porquanto com choro hei de descer ao meu filho [ben] até a sepultura [she‘ol]. Assim, o chorou seu pai [‘ab].
לו  וְהַמְּדָנִים–מָכְרוּ אֹתוֹ, אֶל-מִצְרָיִם:  לְפוֹטִיפַר סְרִיס פַּרְעֹה, שַׂר הַטַּבָּחִים.  {פ} 36 E os midianitas venderam-no no Egito [Mitsrayim] a Potifar [Potiyphar], eunuco de Faraó [Par’oh], capitão da guarda.  

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40  41 42 43 44 45 46 47 48 49 50
Gênesis 37

Porção Mensal: JANEIRO