| א וַיְצַו אֶת-אֲשֶׁר עַל-בֵּיתוֹ, לֵאמֹר, מַלֵּא אֶת-אַמְתְּחֹת הָאֲנָשִׁים אֹכֶל, כַּאֲשֶׁר יוּכְלוּן שְׂאֵת; וְשִׂים כֶּסֶף-אִישׁ, בְּפִי אַמְתַּחְתּוֹ | 1 E deu ordem ao que estava sobre a sua casa [beyt], dizendo: Enche de mantimento os sacos destes homens [enoshiym], quanto puderem levar, e põe o dinheiro de cada um na boca do seu saco. |
| ב וְאֶת-גְּבִיעִי גְּבִיעַ הַכֶּסֶף, תָּשִׂים בְּפִי אַמְתַּחַת הַקָּטֹן, וְאֵת, כֶּסֶף שִׁבְרוֹ; וַיַּעַשׂ, כִּדְבַר יוֹסֵף אֲשֶׁר דִּבֵּר | 2 E o meu copo, o copo de prata, porás na boca do saco do mais novo, com o dinheiro do seu trigo. E ele fez conforme a palavra que José [Yoseph] tinha dito. |
| ג הַבֹּקֶר, אוֹר; וְהָאֲנָשִׁים שֻׁלְּחוּ, הֵמָּה וַחֲמֹרֵיהֶם | 3 Chegando a luz [‘or] da manhã [boker], despediram-se os homens [enoshiym], eles com os seus jumentos [hamoriym]. |
| ד הֵם יָצְאוּ אֶת-הָעִיר, לֹא הִרְחִיקוּ, וְיוֹסֵף אָמַר לַאֲשֶׁר עַל-בֵּיתוֹ, קוּם רְדֹף אַחֲרֵי הָאֲנָשִׁים; וְהִשַּׂגְתָּם וְאָמַרְתָּ אֲלֵהֶם, לָמָּה שִׁלַּמְתֶּם רָעָה תַּחַת טוֹבָה | 4 Saindo eles da cidade, e não se havendo ainda distanciado, disse José [Yoseph] ao que estava sobre a sua casa [beyt]: Levanta-te, e persegue aqueles homens [enoshiym]; e alcançando-os, lhes dirás: Por que pagastes o bem [tov] com o mal [ra‘]? |
| ה הֲלוֹא זֶה, אֲשֶׁר יִשְׁתֶּה אֲדֹנִי בּוֹ, וְהוּא, נַחֵשׁ יְנַחֵשׁ בּוֹ; הֲרֵעֹתֶם, אֲשֶׁר עֲשִׂיתֶם | 5 Não é este o copo em que bebe meu senhor [adonay]? E em que ele de fato adivinha? Fizestes mal [ra‘] no que fizestes. |
| ו וַיַּשִּׂגֵם; וַיְדַבֵּר אֲלֵהֶם, אֶת-הַדְּבָרִים הָאֵלֶּה | 6 E alcançou-os, e falou-lhes essas mesmas palavras. |
| ז וַיֹּאמְרוּ אֵלָיו–לָמָּה יְדַבֵּר אֲדֹנִי, כַּדְּבָרִים הָאֵלֶּה; חָלִילָה, לַעֲבָדֶיךָ, מֵעֲשׂוֹת, כַּדָּבָר הַזֶּה | 7 E eles disseram-lhe: Por que diz meu senhor [adonay] tais palavras? Longe estejam teus servos de fazerem semelhante coisa. |
| ח הֵן כֶּסֶף, אֲשֶׁר מָצָאנוּ בְּפִי אַמְתְּחֹתֵינוּ–הֱשִׁיבֹנוּ אֵלֶיךָ, מֵאֶרֶץ כְּנָעַן; וְאֵיךְ, נִגְנֹב מִבֵּית אֲדֹנֶיךָ, כֶּסֶף, אוֹ זָהָב | 8 Eis que o dinheiro, que achamos nas bocas dos nossos sacos, te tornamos a trazer desde a terra [‘eretz] de Canaã [Kena’an]: como pois furtaríamos da casa [beyt] do teu senhor [adonay] prata ou ouro? |
| ט אֲשֶׁר יִמָּצֵא אִתּוֹ מֵעֲבָדֶיךָ, וָמֵת; וְגַם-אֲנַחְנוּ, נִהְיֶה לַאדֹנִי לַעֲבָדִים | 9 Aquele de teus servos, com quem for achado, morra; e ainda nós seremos escravos do meu senhor [adonay]. |
| י וַיֹּאמֶר, גַּם-עַתָּה כְדִבְרֵיכֶם כֶּן-הוּא: אֲשֶׁר יִמָּצֵא אִתּוֹ יִהְיֶה-לִּי עָבֶד, וְאַתֶּם תִּהְיוּ נְקִיִּם | 10 E ele disse: Ora, seja também assim conforme as vossas palavras; aquele com quem se achar será meu escravo, porém vós sereis desculpados. |
| יא וַיְמַהֲרוּ, וַיּוֹרִדוּ אִישׁ אֶת-אַמְתַּחְתּוֹ–אָרְצָה; וַיִּפְתְּחוּ, אִישׁ אַמְתַּחְתּוֹ | 11 E eles apressaram-se, e cada um pôs em terra [artsah] o seu saco, e cada um abriu o seu saco. |
| יב וַיְחַפֵּשׂ–בַּגָּדוֹל הֵחֵל, וּבַקָּטֹן כִּלָּה; וַיִּמָּצֵא, הַגָּבִיעַ, בְּאַמְתַּחַת, בִּנְיָמִן | 12 E buscou, começando do maior, e acabando no mais novo; e achou-se o copo no saco de Benjamim [Binyamiyn]. |
| יג וַיִּקְרְעוּ, שִׂמְלֹתָם; וַיַּעֲמֹס אִישׁ עַל-חֲמֹרוֹ, וַיָּשֻׁבוּ הָעִירָה | 13 Então, rasgaram as suas vestes, e carregou cada um o seu jumento [hamor], e retornaram à cidade. |
| יד וַיָּבֹא יְהוּדָה וְאֶחָיו בֵּיתָה יוֹסֵף, וְהוּא עוֹדֶנּוּ שָׁם; וַיִּפְּלוּ לְפָנָיו, אָרְצָה | 14 E foi Judá [Yehudah] com os seus irmãos [ahiym] à casa [beyt] de José [Yoseph], porque ele ainda estava ali; e prostraram-se diante dele na terra [artsah]. |
| טו וַיֹּאמֶר לָהֶם יוֹסֵף, מָה-הַמַּעֲשֶׂה הַזֶּה אֲשֶׁר עֲשִׂיתֶם; הֲלוֹא יְדַעְתֶּם, כִּי-נַחֵשׁ יְנַחֵשׁ אִישׁ אֲשֶׁר כָּמֹנִי | 15 E disse-lhes José [Yoseph]: Que é isto que fizestes? Não sabeis vós que tal homem [iysh] como eu pode muito bem adivinhar? |
| טז וַיֹּאמֶר יְהוּדָה, מַה-נֹּאמַר לַאדֹנִי, מַה-נְּדַבֵּר, וּמַה-נִּצְטַדָּק; הָאֱלֹהִים, מָצָא אֶת-עֲוֺן עֲבָדֶיךָ–הִנֶּנּוּ עֲבָדִים לַאדֹנִי, גַּם-אֲנַחְנוּ גַּם אֲשֶׁר-נִמְצָא הַגָּבִיעַ בְּיָדוֹ | 16 Então, disse Judá [Yehudah]: Que diremos a meu senhor [adonay]? Que falaremos? E como nos justificaremos? Achou Deus [Elohiym] a iniquidade de teus servos; eis que somos escravos de meu senhor [adonay], tanto nós como aquele em cuja mão foi achado o copo. |
| יז וַיֹּאמֶר–חָלִילָה לִּי, מֵעֲשׂוֹת זֹאת; הָאִישׁ אֲשֶׁר נִמְצָא הַגָּבִיעַ בְּיָדוֹ, הוּא יִהְיֶה-לִּי עָבֶד, וְאַתֶּם, עֲלוּ לְשָׁלוֹם אֶל-אֲבִיכֶם. {ס} | 17 Mas ele disse: Longe de mim que eu tal faça; o homem [iysh] em cuja mão o copo foi achado, aquele será meu servo, porém vós subi em paz [shalom] para vosso pai [‘ab]. |
| יח וַיִּגַּשׁ אֵלָיו יְהוּדָה, וַיֹּאמֶר בִּי אֲדֹנִי, יְדַבֶּר-נָא עַבְדְּךָ דָבָר בְּאָזְנֵי אֲדֹנִי, וְאַל-יִחַר אַפְּךָ בְּעַבְדֶּךָ: כִּי כָמוֹךָ, כְּפַרְעֹה | 18 Então, Judá [Yehudah] se chegou a ele, e disse: Ai, senhor [adonay] meu! Deixa, peço-te, o teu servo dizer uma palavra aos ouvidos de meu senhor [adonay], e não se acenda a tua ira contra o teu servo, porque tu és como Faraó [Par’oh]. |
| יט אֲדֹנִי שָׁאַל, אֶת-עֲבָדָיו לֵאמֹר: הֲיֵשׁ-לָכֶם אָב, אוֹ-אָח | 19 Meu senhor [adonay] perguntou a seus servos, dizendo: Tendes vós pai [‘ab], ou irmão [‘ah]? |
| כ וַנֹּאמֶר, אֶל-אֲדֹנִי, יֶשׁ-לָנוּ אָב זָקֵן, וְיֶלֶד זְקֻנִים קָטָן; וְאָחִיו מֵת, וַיִּוָּתֵר הוּא לְבַדּוֹ לְאִמּוֹ וְאָבִיו אֲהֵבוֹ | 20 E dissemos a meu senhor [adonay]: Temos um pai [‘ab] velho [zaken], e um filho [yeled] da sua velhice, o mais novo, cujo irmão [‘ah] está morto; e só ele ficou de sua mãe [‘em], e seu pai [‘ab] o ama. |
| כא וַתֹּאמֶר, אֶל-עֲבָדֶיךָ, הוֹרִדֻהוּ, אֵלָי; וְאָשִׂימָה עֵינִי, עָלָיו | 21 Então, tu disseste a teus servos: Trazei-o a mim, para que ponha os meus olhos sobre ele. |
| כב וַנֹּאמֶר, אֶל-אֲדֹנִי, לֹא-יוּכַל הַנַּעַר, לַעֲזֹב אֶת-אָבִיו: וְעָזַב אֶת-אָבִיו, וָמֵת | 22 E nós dissemos a meu senhor [adonay]: Aquele moço [na’ar] não poderá deixar seu pai [‘ab]; se deixar seu pai [‘ab], este morrerá. |
| כג וַתֹּאמֶר, אֶל-עֲבָדֶיךָ, אִם-לֹא יֵרֵד אֲחִיכֶם הַקָּטֹן, אִתְּכֶם–לֹא תֹסִפוּן, לִרְאוֹת פָּנָי | 23 Então, tu disseste a teus servos: Se vosso irmão [‘ah] mais novo não descer convosco, nunca mais vereis a minha face. |
| כד וַיְהִי כִּי עָלִינוּ, אֶל-עַבְדְּךָ אָבִי; וַנַּגֶּד-לוֹ–אֵת, דִּבְרֵי אֲדֹנִי | 24 E aconteceu que, subindo nós a teu servo, meu pai [‘ab], e contando-lhe as palavras de meu senhor [adonay], |
| כה וַיֹּאמֶר, אָבִינוּ: שֻׁבוּ, שִׁבְרוּ-לָנוּ מְעַט-אֹכֶל | 25 disse nosso pai [‘ab]: Voltai, comprai-nos um pouco de mantimento. |
| כו וַנֹּאמֶר, לֹא נוּכַל לָרֶדֶת: אִם-יֵשׁ אָחִינוּ הַקָּטֹן אִתָּנוּ, וְיָרַדְנוּ–כִּי-לֹא נוּכַל לִרְאוֹת פְּנֵי הָאִישׁ, וְאָחִינוּ הַקָּטֹן אֵינֶנּוּ אִתָּנוּ | 26 E nós dissemos: Não poderemos descer. Se nosso irmão [‘ah] menor for conosco, desceremos, pois não poderemos ver a face do homem [iysh], se esse nosso irmão [‘ah] menor não estiver conosco. |
| כז וַיֹּאמֶר עַבְדְּךָ אָבִי, אֵלֵינוּ: אַתֶּם יְדַעְתֶּם, כִּי שְׁנַיִם יָלְדָה-לִּי אִשְׁתִּי | 27 Então, disse-nos teu servo, meu pai [‘ab]: Vós sabeis que minha mulher [ishshah] me deu dois (filhos); |
| כח וַיֵּצֵא הָאֶחָד, מֵאִתִּי, וָאֹמַר, אַךְ טָרֹף טֹרָף; וְלֹא רְאִיתִיו, עַד-הֵנָּה | 28 e um me deixou, e eu disse: Certamente, foi despedaçado, e não o vi mais até agora. |
| כט וּלְקַחְתֶּם גַּם-אֶת-זֶה מֵעִם פָּנַי, וְקָרָהוּ אָסוֹן–וְהוֹרַדְתֶּם אֶת-שֵׂיבָתִי בְּרָעָה, שְׁאֹלָה | 29 Se, agora, também tirardes este de diante da minha face, e lhe acontecer alguma desgraça, fareis descer as minhas cãs [seybah] com dor à sepultura [she‘ol]. |
| ל וְעַתָּה, כְּבֹאִי אֶל-עַבְדְּךָ אָבִי, וְהַנַּעַר, אֵינֶנּוּ אִתָּנוּ; וְנַפְשׁוֹ, קְשׁוּרָה בְנַפְשׁוֹ | 30 Agora, pois, indo eu a teu servo, meu pai [‘ab], e o moço [na’ar] não indo conosco, pois que a sua alma [nephesh] está atada com a alma [nephesh] dele, |
| לא וְהָיָה, כִּרְאוֹתוֹ כִּי-אֵין הַנַּעַר–וָמֵת; וְהוֹרִידוּ עֲבָדֶיךָ אֶת-שֵׂיבַת עַבְדְּךָ אָבִינוּ, בְּיָגוֹן–שְׁאֹלָה | 31 acontecerá que, vendo ele que o moço [na’ar] não está conosco, morrerá; e teus servos farão descer as cãs [seybah] de teu servo, nosso pai [‘ab], com tristeza à sepultura [she‘ol]. |
| לב כִּי עַבְדְּךָ עָרַב אֶת-הַנַּעַר, מֵעִם אָבִי לֵאמֹר: אִם-לֹא אֲבִיאֶנּוּ אֵלֶיךָ, וְחָטָאתִי לְאָבִי כָּל-הַיָּמִים | 32 Porque teu servo se deu por fiador por este moço [na’ar] para com meu pai [‘ab], dizendo: Se eu não to tornar a trazer, serei culpado perante meu pai [‘ab] todos os dias [yamiym]. |
| לג וְעַתָּה, יֵשֶׁב-נָא עַבְדְּךָ תַּחַת הַנַּעַר–עֶבֶד, לַאדֹנִי; וְהַנַּעַר, יַעַל עִם-אֶחָיו | 33 Agora, pois, fique teu servo em lugar desse moço [na’ar] por escravo de meu senhor [adonay], e que suba o moço [na’ar] com os seus irmãos [ahiym]. |
| לד כִּי-אֵיךְ אֶעֱלֶה אֶל-אָבִי, וְהַנַּעַר אֵינֶנּוּ אִתִּי: פֶּן אֶרְאֶה בָרָע, אֲשֶׁר יִמְצָא אֶת-אָבִי | 34 Porque como subirei eu a meu pai [‘ab], se o moço [na’ar] não for comigo? Para que não veja eu o mal [ra‘] que sobrevirá a meu pai [‘ab]. |
Você precisa fazer login para comentar.