| א וַיָּבֹא יוֹסֵף, וַיַּגֵּד לְפַרְעֹה, וַיֹּאמֶר אָבִי וְאַחַי וְצֹאנָם וּבְקָרָם וְכָל-אֲשֶׁר לָהֶם, בָּאוּ מֵאֶרֶץ כְּנָעַן; וְהִנָּם, בְּאֶרֶץ גֹּשֶׁן | 1 Então, foi José [Yoseph], e anunciou a Faraó [Par’oh], e disse: Meu pai [‘ab], e os meus irmãos [ahiym], e as suas ovelhas [tso’n], e as suas vacas [bakar], com tudo o que têm, vieram da terra [‘eretz] de Canaã [Kena’an], e eis que estão na terra [‘eretz] de Gósen [Goshen]. |
| ב וּמִקְצֵה אֶחָיו, לָקַח חֲמִשָּׁה אֲנָשִׁים; וַיַּצִּגֵם, לִפְנֵי פַרְעֹה | 2 E tomou alguns de seus irmãos [ahiym], a saber cinco homens [enoshiym], e os pôs diante de Faraó [Par’oh]. |
| ג וַיֹּאמֶר פַּרְעֹה אֶל-אֶחָיו, מַה-מַּעֲשֵׂיכֶם; וַיֹּאמְרוּ אֶל-פַּרְעֹה, רֹעֵה צֹאן עֲבָדֶיךָ–גַּם-אֲנַחְנוּ, גַּם-אֲבוֹתֵינוּ | 3 Então, disse Faraó [Par’oh] a seus irmãos [ahiym]: Qual é vosso trabalho? E eles disseram a Faraó [Par’oh]: Teus servos são pastores de ovelhas [ro’eh tso’n], tanto nós como nossos pais [avot]. |
| ד וַיֹּאמְרוּ אֶל-פַּרְעֹה, לָגוּר בָּאָרֶץ בָּאנוּ, כִּי-אֵין מִרְעֶה לַצֹּאן אֲשֶׁר לַעֲבָדֶיךָ, כִּי-כָבֵד הָרָעָב בְּאֶרֶץ כְּנָעַן; וְעַתָּה יֵשְׁבוּ-נָא עֲבָדֶיךָ, בְּאֶרֶץ גֹּשֶׁן | 4 Disseram mais a Faraó [Par’oh]: Viemos para peregrinar nesta terra [‘eretz], porque não há pasto para as ovelhas [tso’n] de teus servos, porquanto a fome é grave na terra [‘eretz] de Canaã [Kena’an]; agora, pois, rogamos-te que teus servos habitem na terra [‘eretz] de Gósen [Goshen]. |
| ה וַיֹּאמֶר פַּרְעֹה, אֶל-יוֹסֵף לֵאמֹר: אָבִיךָ וְאַחֶיךָ, בָּאוּ אֵלֶיךָ | 5 Então, falou Faraó [Par’oh] a José [Yoseph], dizendo: Teu pai [‘ab] e teus irmãos [ahiym] vieram a ti; |
| ו אֶרֶץ מִצְרַיִם, לְפָנֶיךָ הִוא–בְּמֵיטַב הָאָרֶץ, הוֹשֵׁב אֶת-אָבִיךָ וְאֶת-אַחֶיךָ: יֵשְׁבוּ, בְּאֶרֶץ גֹּשֶׁן–וְאִם-יָדַעְתָּ וְיֶשׁ-בָּם אַנְשֵׁי-חַיִל, וְשַׂמְתָּם שָׂרֵי מִקְנֶה עַל-אֲשֶׁר-לִי | 6 a terra [‘eretz] do Egito [Mitsrayim] está diante da tua face, no melhor da terra [‘eretz] faze habitar teu pai [‘ab] e teus irmãos [ahiym]; habitem na terra [‘eretz] de Gósen [Goshen]; e se sabes que entre eles há homens [enoshiym] capazes, tu os porás por maiorais do gado [mikneh], sobre o que eu tenho. |
| ז וַיָּבֵא יוֹסֵף אֶת-יַעֲקֹב אָבִיו, וַיַּעֲמִדֵהוּ לִפְנֵי פַרְעֹה; וַיְבָרֶךְ יַעֲקֹב, אֶת-פַּרְעֹה | 7 E José [Yoseph] levou seu pai [‘ab] Jacó [Ya’acov], e o pôs diante de Faraó [Par’oh]; e Jacó [Ya’acov] abençoou Faraó [Par’oh]. |
| ח וַיֹּאמֶר פַּרְעֹה, אֶל-יַעֲקֹב: כַּמָּה, יְמֵי שְׁנֵי חַיֶּיךָ. | 8 E Faraó [Par’oh] disse a Jacó [Ya’acov]: Quantos são os dias dos anos da tua vida [yemey sheney hayeha]? |
| ט וַיֹּאמֶר יַעֲקֹב, אֶל-פַּרְעֹה, יְמֵי שְׁנֵי מְגוּרַי, שְׁלֹשִׁים וּמְאַת שָׁנָה: מְעַט וְרָעִים, הָיוּ יְמֵי שְׁנֵי חַיַּי, וְלֹא הִשִּׂיגוּ אֶת-יְמֵי שְׁנֵי חַיֵּי אֲבֹתַי, בִּימֵי מְגוּרֵיהֶם | 9 E Jacó [Ya’acov] disse a Faraó [Par’oh]: Os dias dos anos das minhas peregrinações [yemey sheney meguray] são cento e trinta anos [shaniym]; breves e infelizes foram os dias [yamiym] dos anos [shaniym] da minha vida [hay], e não chegaram aos dias [yamiym] dos anos [shaniym] da vida [hay] de meus pais [avot], nos dias das suas peregrinações [be yemey megureyhem]. |
| י וַיְבָרֶךְ יַעֲקֹב, אֶת-פַּרְעֹה; וַיֵּצֵא, מִלִּפְנֵי פַרְעֹה | 10 E Jacó [Ya’acov] abençoou Faraó [Par’oh], e saiu de diante da face de Faraó [Par’oh]. |
| יא וַיּוֹשֵׁב יוֹסֵף, אֶת-אָבִיו וְאֶת-אֶחָיו, וַיִּתֵּן לָהֶם אֲחֻזָּה בְּאֶרֶץ מִצְרַיִם, בְּמֵיטַב הָאָרֶץ בְּאֶרֶץ רַעְמְסֵס–כַּאֲשֶׁר, צִוָּה פַרְעֹה | 11 E José [Yoseph] fez habitar seu pai [‘ab] e seus irmãos [ahiym], e deu-lhes possessão na terra [‘eretz] do Egito [Mitsrayim], no melhor da terra [‘eretz], na terra [‘eretz] de Ramessés [Ra’meses], como Faraó [Par’oh] ordenara. |
| יב וַיְכַלְכֵּל יוֹסֵף אֶת-אָבִיו וְאֶת-אֶחָיו, וְאֵת כָּל-בֵּית אָבִיו–לֶחֶם, לְפִי הַטָּף | 12 E José [Yoseph] sustentou com pão [lehem] seu pai [‘ab], e seus irmãos [ahiym], e toda a casa [beyt] de seu pai [‘ab], segundo as suas famílias. |
| יג וְלֶחֶם אֵין בְּכָל-הָאָרֶץ, כִּי-כָבֵד הָרָעָב מְאֹד; וַתֵּלַהּ אֶרֶץ מִצְרַיִם, וְאֶרֶץ כְּנַעַן, מִפְּנֵי, הָרָעָב | 13 E não havia pão [lehem] em toda a terra [‘eretz], porque a fome era muito grave; de maneira que a terra [‘eretz] do Egito [Mitsrayim] e a terra [‘eretz] de Canaã [Kena’an] desfaleciam por causa da fome. |
| יד וַיְלַקֵּט יוֹסֵף, אֶת-כָּל-הַכֶּסֶף הַנִּמְצָא בְאֶרֶץ-מִצְרַיִם וּבְאֶרֶץ כְּנַעַן, בַּשֶּׁבֶר, אֲשֶׁר-הֵם שֹׁבְרִים; וַיָּבֵא יוֹסֵף אֶת-הַכֶּסֶף, בֵּיתָה פַרְעֹה | 14 Então, José [Yoseph] recolheu todo o dinheiro que se achou na terra [‘eretz] do Egito [Mitsrayim], e na terra [‘eretz] de Canaã [Kena’an], pelo trigo que compravam; e José [Yoseph] levou o dinheiro à casa [beyt] de Faraó [Par’oh]. |
| טו וַיִּתֹּם הַכֶּסֶף, מֵאֶרֶץ מִצְרַיִם וּמֵאֶרֶץ כְּנַעַן, וַיָּבֹאוּ כָל-מִצְרַיִם אֶל-יוֹסֵף לֵאמֹר הָבָה-לָּנוּ לֶחֶם, וְלָמָּה נָמוּת נֶגְדֶּךָ: כִּי אָפֵס, כָּסֶף | 15 Acabando-se, pois, o dinheiro da terra [‘eretz] do Egito [Mitsrayim], e da terra [‘eretz] de Canaã [Kena’an], foram todos os egípcios a José [Yoseph], dizendo: Dá-nos pão [lehem]; por que morreremos em tua presença? Porquanto o dinheiro nos falta. |
| טז וַיֹּאמֶר יוֹסֵף הָבוּ מִקְנֵיכֶם, וְאֶתְּנָה לָכֶם בְּמִקְנֵיכֶם–אִם-אָפֵס, כָּסֶף | 16 E José [Yoseph] disse: Dai o vosso gado [mikneh], e eu vo-lo darei por vosso gado [mikneh], se falta o dinheiro. |
| יז וַיָּבִיאוּ אֶת-מִקְנֵיהֶם, אֶל-יוֹסֵף, וַיִּתֵּן לָהֶם יוֹסֵף לֶחֶם בַּסּוּסִים וּבְמִקְנֵה הַצֹּאן וּבְמִקְנֵה הַבָּקָר, וּבַחֲמֹרִים; וַיְנַהֲלֵם בַּלֶּחֶם בְּכָל-מִקְנֵהֶם, בַּשָּׁנָה הַהִוא | 17 Então, levaram o seu gado [mikneh] a José [Yoseph]; e José [Yoseph] deu-lhes pão [lehem] pelos cavalos [susiym], pelos rebanhos [tso’n], pelo gado [mikneh], e pelos jumentos [hamoriym]; e os sustentou com pão [lehem], por todo seu gado [mikneh], naquele ano [shanah]. |
| יח וַתִּתֹּם, הַשָּׁנָה הַהִוא, וַיָּבֹאוּ אֵלָיו בַּשָּׁנָה הַשֵּׁנִית וַיֹּאמְרוּ לוֹ לֹא-נְכַחֵד מֵאֲדֹנִי, כִּי אִם-תַּם הַכֶּסֶף וּמִקְנֵה הַבְּהֵמָה אֶל-אֲדֹנִי: לֹא נִשְׁאַר לִפְנֵי אֲדֹנִי, בִּלְתִּי אִם-גְּוִיָּתֵנוּ וְאַדְמָתֵנוּ | 18 E, acabado aquele ano [shanah], foram a ele no segundo ano [shanah], e disseram-lhe: Não ocultaremos ao meu senhor [adonay] que o dinheiro acabou, e meu senhor [adonay] possui o gado [mikneh], e nenhuma outra coisa nos ficou diante da face de meu senhor [adonay], senão o nosso corpo [geviyah] e a nossa terra [adamah]. |
| יט לָמָּה נָמוּת לְעֵינֶיךָ, גַּם-אֲנַחְנוּ גַּם אַדְמָתֵנוּ–קְנֵה-אֹתָנוּ וְאֶת-אַדְמָתֵנוּ, בַּלָּחֶם; וְנִהְיֶה אֲנַחְנוּ וְאַדְמָתֵנוּ, עֲבָדִים לְפַרְעֹה, וְתֶן-זֶרַע וְנִחְיֶה וְלֹא נָמוּת, וְהָאֲדָמָה לֹא תֵשָׁם | 19 Por que morreremos diante dos teus olhos, tanto nós como a nossa terra [adamah]? Compra-nos a nós e a nossa terra [adamah] por pão [lehem], e nós e a nossa terra [adamah] seremos servos de Faraó [Par’oh], e dá-nos semente [zera‘] para que vivamos, e não morramos, e a terra [adamah] não se desole. |
| כ וַיִּקֶן יוֹסֵף אֶת-כָּל-אַדְמַת מִצְרַיִם, לְפַרְעֹה, כִּי-מָכְרוּ מִצְרַיִם אִישׁ שָׂדֵהוּ, כִּי-חָזַק עֲלֵהֶם הָרָעָב; וַתְּהִי הָאָרֶץ, לְפַרְעֹה | 20 Assim, José [Yoseph] comprou toda a terra [‘eretz] do Egito [Mitsrayim] para Faraó [Par’oh], porque os egípcios venderam cada um o seu campo [sadeh], porquanto a fome prevaleceu sobre eles; e a terra [‘eretz] ficou sendo de Faraó [Par’oh]. |
| כא וְאֶת-הָעָם–הֶעֱבִיר אֹתוֹ, לֶעָרִים: מִקְצֵה גְבוּל-מִצְרַיִם, וְעַד-קָצֵהוּ | 21 E, quanto ao povo [‘am], fê-lo passar às cidades, desde uma extremidade da terra [‘eretz] do Egito [Mitsrayim] até a outra extremidade. |
| כב רַק אַדְמַת הַכֹּהֲנִים, לֹא קָנָה: כִּי חֹק לַכֹּהֲנִים מֵאֵת פַּרְעֹה, וְאָכְלוּ אֶת-חֻקָּם אֲשֶׁר נָתַן לָהֶם פַּרְעֹה–עַל-כֵּן, לֹא מָכְרוּ אֶת-אַדְמָתָם | 22 Somente a terra [adamah] dos sacerdotes [kohaniym] não comprou, porquanto os sacerdotes [kohaniym] tinham uma porção dada por Faraó [Par’oh], e eles comiam a sua porção que Faraó [Par’oh] lhes dava; por isso não venderam a sua terra [adamah]. |
| כג וַיֹּאמֶר יוֹסֵף אֶל-הָעָם, הֵן קָנִיתִי אֶתְכֶם הַיּוֹם וְאֶת-אַדְמַתְכֶם לְפַרְעֹה; הֵא-לָכֶם זֶרַע, וּזְרַעְתֶּם אֶת-הָאֲדָמָה | 23 Então, disse José [Yoseph] ao povo [‘am]: Eis que hoje vos comprei a vós e a vossa terra [adamah] para Faraó [Par’oh]; eis aí tendes semente [zera‘] para vós, para que semeeis a terra [adamah]. |
| כד וְהָיָה, בַּתְּבוּאֹת, וּנְתַתֶּם חֲמִישִׁית, לְפַרְעֹה; וְאַרְבַּע הַיָּדֹת יִהְיֶה לָכֶם לְזֶרַע הַשָּׂדֶה וּלְאָכְלְכֶם, וְלַאֲשֶׁר בְּבָתֵּיכֶם–וְלֶאֱכֹל לְטַפְּכֶם | 24 Há de ser, porém, que das colheitas dareis o quinto a Faraó [Par’oh], e quatro partes serão vossas, para semente [zera‘] do campo [sadeh], e para o vosso mantimento, e dos que estão nas vossas casas [batiym], e para que vossos pequeninos comam. |
| כה וַיֹּאמְרוּ, הֶחֱיִתָנוּ; נִמְצָא-חֵן בְּעֵינֵי אֲדֹנִי, וְהָיִינוּ עֲבָדִים לְפַרְעֹה | 25 E disseram: A vida [hay] nos deste; achemos graça aos olhos de meu senhor [adonay], e seremos servos de Faraó [Par’oh]. |
| כו וַיָּשֶׂם אֹתָהּ יוֹסֵף לְחֹק עַד-הַיּוֹם הַזֶּה עַל-אַדְמַת מִצְרַיִם, לְפַרְעֹה–לַחֹמֶשׁ: רַק אַדְמַת הַכֹּהֲנִים, לְבַדָּם–לֹא הָיְתָה, לְפַרְעֹה | 26 José [Yoseph], pois, fez disso uma regra até o dia [yom] de hoje, sobre a terra [‘eretz] do Egito [Mitsrayim], que Faraó [Par’oh] tirasse o quinto; só a terra [adamah] dos sacerdotes [kohaniym] não ficou sendo de Faraó [Par’oh]. |
| כז וַיֵּשֶׁב יִשְׂרָאֵל בְּאֶרֶץ מִצְרַיִם, בְּאֶרֶץ גֹּשֶׁן; וַיֵּאָחֲזוּ בָהּ, וַיִּפְרוּ וַיִּרְבּוּ מְאֹד | 27 Assim, habitou Israel [Yisra’el] na terra [‘eretz] do Egito [Mitsrayim], na terra [‘eretz] de Gósen [Goshen], e nela tomaram possessão, e frutificaram, e multiplicaram-se muito. |
| כח וַיְחִי יַעֲקֹב בְּאֶרֶץ מִצְרַיִם, שְׁבַע עֶשְׂרֵה שָׁנָה; וַיְהִי יְמֵי-יַעֲקֹב, שְׁנֵי חַיָּיו–שֶׁבַע שָׁנִים, וְאַרְבָּעִים וּמְאַת שָׁנָה | 28 E Jacó [Ya’acov] viveu na terra [‘eretz] do Egito [Mitsrayim] dezessete anos [shaniym]; de sorte que os dias de Jacó [yemey–Ya’acov], os anos [shaniym] da sua vida [hay], foram cento e quarenta e sete anos [shaniym]. |
| כט וַיִּקְרְבוּ יְמֵי-יִשְׂרָאֵל, לָמוּת, וַיִּקְרָא לִבְנוֹ לְיוֹסֵף וַיֹּאמֶר לוֹ אִם-נָא מָצָאתִי חֵן בְּעֵינֶיךָ, שִׂים-נָא יָדְךָ תַּחַת יְרֵכִי; וְעָשִׂיתָ עִמָּדִי חֶסֶד וֶאֱמֶת, אַל-נָא תִקְבְּרֵנִי בְּמִצְרָיִם | 29 Chegando, pois, o tempo da morte de Israel [Yisra’el], ele chamou seu filho [ben] José [Yoseph], e disse-lhe: Se agora achei graça aos teus olhos, rogo-te que ponhas a tua mão debaixo da minha coxa, e usa comigo de benevolência e verdade; rogo-te que não me enterres no Egito [Mitsrayim], |
| ל וְשָׁכַבְתִּי, עִם-אֲבֹתַי, וּנְשָׂאתַנִי מִמִּצְרַיִם, וּקְבַרְתַּנִי בִּקְבֻרָתָם; וַיֹּאמַר, אָנֹכִי אֶעֱשֶׂה כִדְבָרֶךָ | 30 mas que eu jaza com os meus pais [avot]; por isso me levarás do Egito [Mitsrayim], e me sepultarás na sepultura deles. E ele disse: Farei conforme a tua palavra. |
| לא וַיֹּאמֶר, הִשָּׁבְעָה לִי–וַיִּשָּׁבַע, לוֹ; וַיִּשְׁתַּחוּ יִשְׂרָאֵל, עַל-רֹאשׁ הַמִּטָּה. {פ} | 31 E disse ele: Jura-me. E ele jurou-lhe; e Israel [Yisra’el] inclinou-se sobre a cabeceira da cama. |
Você precisa fazer login para comentar.