| א וַיְהִי כִשְׁמֹעַ כָּל-מַלְכֵי הָאֱמֹרִי אֲשֶׁר בְּעֵבֶר הַיַּרְדֵּן יָמָּה, וְכָל-מַלְכֵי הַכְּנַעֲנִי אֲשֶׁר עַל-הַיָּם, אֵת אֲשֶׁר-הוֹבִישׁ יְהוָה אֶת-מֵי הַיַּרְדֵּן מִפְּנֵי בְנֵי-יִשְׂרָאֵל, עַד-עברנו (עָבְרָם); וַיִּמַּס לְבָבָם, וְלֹא-הָיָה בָם עוֹד רוּחַ, מִפְּנֵי, בְּנֵי-יִשְׂרָאֵל. {פ} | 1 E sucedeu que, ouvindo todos os reis dos amorreus, que habitavam além do Jordão [Yardane], ao ocidente, e todos os reis dos cananeus, que estavam ao pé do mar [yam], que o Eterno [YHWH] tinha secado as águas [mayim] do Jordão [Yardane], de diante dos filhos de Israel [Yisra’el], até que passassem, esmoreceu-se-lhes o coração, e não houve mais ânimo neles, por causa dos filhos de Israel [Yisra’el]. |
| ב בָּעֵת הַהִיא, אָמַר יְהוָה אֶל-יְהוֹשֻׁעַ, עֲשֵׂה לְךָ, חַרְבוֹת צֻרִים; וְשׁוּב מֹל אֶת-בְּנֵי-יִשְׂרָאֵל, שֵׁנִית | 2 Naquele tempo, disse o Eterno [YHWH] a Josué [Yehoshua]: Faze facas de pedra, e torna a circuncidar, pela segunda vez, os filhos de Israel [Yisra’el]. |
| ג וַיַּעַשׂ-לוֹ יְהוֹשֻׁעַ, חַרְבוֹת צֻרִים; וַיָּמָל אֶת-בְּנֵי יִשְׂרָאֵל, אֶל-גִּבְעַת הָעֲרָלוֹת | 3 Então, Josué [Yehoshua] fez para si facas de pedra, e circuncidou os filhos de Israel [Yisra’el] em Gibeate-Haralote [Gib’at-Aralot]. |
| ד וְזֶה הַדָּבָר, אֲשֶׁר-מָל יְהוֹשֻׁעַ: כָּל-הָעָם הַיֹּצֵא מִמִּצְרַיִם הַזְּכָרִים כֹּל אַנְשֵׁי הַמִּלְחָמָה, מֵתוּ בַמִּדְבָּר בַּדֶּרֶךְ, בְּצֵאתָם, מִמִּצְרָיִם | 4 E foi esta a causa porque Josué [Yehoshua] os circuncidou: todo o povo que tinha saído do Egito [Mitsrayim], os varões [zakar], todos os homens [enosh] de guerra [milchamah], já tinham morrido no deserto [midbar], pelo caminho, depois que saíram do Egito [Mitsrayim]. |
| ה כִּי-מֻלִים הָיוּ, כָּל-הָעָם הַיֹּצְאִים; וְכָל-הָעָם הַיִּלֹּדִים בַּמִּדְבָּר בַּדֶּרֶךְ, בְּצֵאתָם מִמִּצְרַיִם–לֹא-מָלוּ | 5 Porque todo o povo que saíra estava circuncidado, mas nenhum do povo que nascera no deserto [midbar], pelo caminho, depois de terem saído do Egito [Mitsrayim], haviam circuncidado. |
| ו כִּי אַרְבָּעִים שָׁנָה, הָלְכוּ בְנֵי-יִשְׂרָאֵל בַּמִּדְבָּר, עַד-תֹּם כָּל-הַגּוֹי אַנְשֵׁי הַמִּלְחָמָה הַיֹּצְאִים מִמִּצְרַיִם, אֲשֶׁר לֹא-שָׁמְעוּ בְּקוֹל יְהוָה: אֲשֶׁר נִשְׁבַּע יְהוָה, לָהֶם, לְבִלְתִּי הַרְאוֹתָם אֶת-הָאָרֶץ אֲשֶׁר נִשְׁבַּע יְהוָה לַאֲבוֹתָם לָתֶת לָנוּ, אֶרֶץ זָבַת חָלָב וּדְבָשׁ | 6 Porque quarenta anos [shaniym] andaram os filhos de Israel [Yisra’el] pelo deserto [midbar], até se acabar toda a nação, os homens [enosh] de guerra [milchamah], que saíram do Egito [Mitsrayim], e não obedeceram à voz do Eterno [YHWH]; aos quais o Eterno [YHWH] tinha jurado que não lhes havia de deixar ver a terra [‘eretz] que o Eterno [YHWH] jurara a seus pais [avot] dar-nos; terra [‘eretz] que mana leite [halav] e mel [debash]. |
| ז וְאֶת-בְּנֵיהֶם הֵקִים תַּחְתָּם, אֹתָם מָל יְהוֹשֻׁעַ: כִּי-עֲרֵלִים הָיוּ, כִּי לֹא-מָלוּ אוֹתָם בַּדָּרֶךְ | 7 Porém, em seu lugar pôs a seus filhos; a estes Josué [Yehoshua] circuncidou; porquanto estavam incircuncisos, porque não os circuncidaram no caminho. |
| ח וַיְהִי כַּאֲשֶׁר-תַּמּוּ כָל-הַגּוֹי, לְהִמּוֹל; וַיֵּשְׁבוּ תַחְתָּם בַּמַּחֲנֶה, עַד חֲיוֹתָם. {פ} | 8 E aconteceu que, acabando de circuncidar toda a nação, ficaram no seu lugar no acampamento, até que sararam. |
| ט וַיֹּאמֶר יְהוָה, אֶל-יְהוֹשֻׁעַ, הַיּוֹם גַּלּוֹתִי אֶת-חֶרְפַּת מִצְרַיִם, מֵעֲלֵיכֶם; וַיִּקְרָא שֵׁם הַמָּקוֹם הַהוּא, גִּלְגָּל, עַד, הַיּוֹם הַזֶּה | 9 Disse mais o Eterno [YHWH] a Josué [Yehoshua]: Hoje, revolvi de sobre vós o opróbrio do Egito [Mitsrayim]; pelo que o nome [shem] daquele lugar se chamou Gilgal, até o dia [yom] de hoje. |
| י וַיַּחֲנוּ בְנֵי-יִשְׂרָאֵל, בַּגִּלְגָּל; וַיַּעֲשׂוּ אֶת-הַפֶּסַח בְּאַרְבָּעָה עָשָׂר יוֹם לַחֹדֶשׁ, בָּעֶרֶב–בְּעַרְבוֹת יְרִיחוֹ | 10 Estando, pois, os filhos de Israel [Yisra’el] alojados em Gilgal, celebraram a Páscoa [Pesah] no dia [yom] quatorze do mês, à tarde, nas campinas de Jericó [Yeriyho]. |
| יא וַיֹּאכְלוּ מֵעֲבוּר הָאָרֶץ, מִמָּחֳרַת הַפֶּסַח–מַצּוֹת וְקָלוּי: בְּעֶצֶם, הַיּוֹם הַזֶּה | 11 E comeram do trigo da terra [‘eretz], no dia [yom] depois da Páscoa [Pesah], pães ázimos [matstsah] e espigas tostadas, comeram no mesmo dia [yom]. |
| יב וַיִּשְׁבֹּת הַמָּן מִמָּחֳרָת, בְּאָכְלָם מֵעֲבוּר הָאָרֶץ, וְלֹא-הָיָה עוֹד לִבְנֵי יִשְׂרָאֵל, מָן; וַיֹּאכְלוּ, מִתְּבוּאַת אֶרֶץ כְּנַעַן, בַּשָּׁנָה, הַהִיא. {ס} | 12 E cessou o maná [man] no dia [yom] seguinte, depois que comeram do trigo da terra [‘eretz]; e os filhos de Israel [Yisra’el] não tiveram mais maná [man]; porém no mesmo ano comeram dos frutos da terra [‘eretz] de Canaã [Kena’an]. |
| יג וַיְהִי, בִּהְיוֹת יְהוֹשֻׁעַ בִּירִיחוֹ, וַיִּשָּׂא עֵינָיו וַיַּרְא, וְהִנֵּה-אִישׁ עֹמֵד לְנֶגְדּוֹ וְחַרְבּוֹ שְׁלוּפָה בְּיָדוֹ; וַיֵּלֶךְ יְהוֹשֻׁעַ אֵלָיו וַיֹּאמֶר לוֹ, הֲלָנוּ אַתָּה אִם-לְצָרֵינוּ | 13 E sucedeu que, estando Josué [Yehoshua] ao pé de Jericó [Yeriyho], levantou os seus olhos, e olhou; e eis que se pôs em pé diante dele um homem [iysh] que tinha na mão uma espada desembainhada; e aproximou-se Josué [Yehoshua] dele, e disse-lhe: És tu dos nossos, ou dos nossos inimigos? |
| יד וַיֹּאמֶר לֹא, כִּי אֲנִי שַׂר-צְבָא-יְהוָה–עַתָּה בָאתִי; וַיִּפֹּל יְהוֹשֻׁעַ אֶל-פָּנָיו אַרְצָה, וַיִּשְׁתָּחוּ, וַיֹּאמֶר לוֹ, מָה אֲדֹנִי מְדַבֵּר אֶל-עַבְדּוֹ | 14 E disse ele: Não, mas venho agora como príncipe [Sar] do exército [tsava] do Eterno [YHWH]. Então, Josué [Yehoshua] se prostrou sobre o seu rosto na terra [‘eretz], e o adorou, e disse-lhe: Que diz meu Senhor [Adon’] ao seu servo? |
| טו וַיֹּאמֶר שַׂר-צְבָא יְהוָה אֶל-יְהוֹשֻׁעַ, שַׁל-נַעַלְךָ מֵעַל רַגְלֶךָ, כִּי הַמָּקוֹם אֲשֶׁר אַתָּה עֹמֵד עָלָיו, קֹדֶשׁ הוּא; וַיַּעַשׂ יְהוֹשֻׁעַ, כֵּן | 15 Então, disse o príncipe [Sar] do exército [tsava] do Eterno [YHWH] a Josué [Yehoshua]: Descalça os sapatos de teus pés, porque o lugar em que estás é santo. E fez Josué [Yehoshua] assim. |