| א וַיְהִי הָעָם כְּמִתְאֹנְנִים, רַע בְּאָזְנֵי יְהוָה; וַיִּשְׁמַע יְהוָה, וַיִּחַר אַפּוֹ, וַתִּבְעַר-בָּם אֵשׁ יְהוָה, וַתֹּאכַל בִּקְצֵה הַמַּחֲנֶה | 1 E aconteceu que, queixando-se o povo [‘am] de sua sorte, era mal [ra‘] aos ouvidos do Eterno [YHWH]; porque o Eterno [YHWH] ouviu-o, e a sua ira [‘aph] se acendeu, e o fogo [‘esh] do Eterno [YHWH] ardeu entre eles, e consumiu os que estavam na última parte do acampamento [mahaneh]. |
| ב וַיִּצְעַק הָעָם, אֶל-מֹשֶׁה; וַיִּתְפַּלֵּל מֹשֶׁה אֶל-יְהוָה, וַתִּשְׁקַע הָאֵשׁ | 2 Então, o povo [‘am] clamou a Moisés [Mosheh], e Moisés [Mosheh] orou ao Eterno [YHWH], e o fogo [‘esh] se apagou. |
| ג וַיִּקְרָא שֵׁם-הַמָּקוֹם הַהוּא, תַּבְעֵרָה: כִּי-בָעֲרָה בָם, אֵשׁ יְהוָה | 3 Pelo que chamou aquele lugar Taberá [Tab’erah], porquanto o fogo [‘esh] do Eterno [YHWH] se acendera entre eles. |
| ד וְהָאסַפְסֻף אֲשֶׁר בְּקִרְבּוֹ, הִתְאַוּוּ תַּאֲוָה; וַיָּשֻׁבוּ וַיִּבְכּוּ, גַּם בְּנֵי יִשְׂרָאֵל, וַיֹּאמְרוּ, מִי יַאֲכִלֵנוּ בָּשָׂר. | 4 E a multidão de raça mista, que estava no meio deles, veio a ter ardente desejo; pelo que os filhos de Israel [beney Yisra’el] tornaram a prantear, e disseram: Quem nos dará carne [basar] para comer? |
| ה זָכַרְנוּ, אֶת-הַדָּגָה, אֲשֶׁר-נֹאכַל בְּמִצְרַיִם, חִנָּם; אֵת הַקִּשֻּׁאִים, וְאֵת הָאֲבַטִּחִים, וְאֶת-הֶחָצִיר וְאֶת-הַבְּצָלִים, וְאֶת-הַשּׁוּמִים | 5 Lembramo-nos dos peixes [dagah] que no Egito [Mitsrayim] comíamos de graça; e dos pepinos [kishshu’iym], e das melancias [‘abattihiym], e do alho-poró [hatsiyr], e das cebolas [betsaliym]. |
| ו וְעַתָּה נַפְשֵׁנוּ יְבֵשָׁה, אֵין כֹּל–בִּלְתִּי, אֶל-הַמָּן עֵינֵינוּ | 6 Mas, agora a nossa alma [nephesh] se seca; coisa nenhuma há senão este maná [man] diante dos nossos olhos. |
| ז וְהַמָּן, כִּזְרַע-גַּד הוּא; וְעֵינוֹ, כְּעֵין הַבְּדֹלַח | 7 E era o maná [man] como semente [zera´] de coentro [gad], e a sua cor como a cor de bdélio. |
| ח שָׁטוּ הָעָם וְלָקְטוּ וְטָחֲנוּ בָרֵחַיִם, אוֹ דָכוּ בַּמְּדֹכָה, וּבִשְּׁלוּ בַּפָּרוּר, וְעָשׂוּ אֹתוֹ עֻגוֹת; וְהָיָה טַעְמוֹ, כְּטַעַם לְשַׁד הַשָּׁמֶן | 8 Espalhava-se o povo [‘am], e o colhia, e em moinhos o moía, ou num gral o pisava, e em panelas o cozia, e dele fazia bolos [‘uggot]; e o seu sabor era como o sabor de torta [shad] e óleo [shemen]. |
| ט וּבְרֶדֶת הַטַּל עַל-הַמַּחֲנֶה, לָיְלָה, יֵרֵד הַמָּן, עָלָיו | 9 E quando o orvalho descia de noite [laylah] sobre o acampamento [mahaneh], o maná [man] descia sobre ele. |
| י וַיִּשְׁמַע מֹשֶׁה אֶת-הָעָם, בֹּכֶה לְמִשְׁפְּחֹתָיו–אִישׁ, לְפֶתַח אָהֳלוֹ; וַיִּחַר-אַף יְהוָה מְאֹד, וּבְעֵינֵי מֹשֶׁה רָע | 10 Então, Moisés [Mosheh] ouviu chorar o povo [‘am] pelas suas famílias, cada qual à porta [petah] da sua tenda [‘ohel]; e a ira [‘aph] do Eterno [YHWH] grandemente se acendeu, e pareceu mal [ra‘] aos olhos de Moisés [Mosheh]. |
| יא וַיֹּאמֶר מֹשֶׁה אֶל-יְהוָה, לָמָה הֲרֵעֹתָ לְעַבְדֶּךָ, וְלָמָּה לֹא-מָצָתִי חֵן, בְּעֵינֶיךָ: לָשׂוּם, אֶת-מַשָּׂא כָּל-הָעָם הַזֶּה–עָלָי | 11 E disse Moisés [Mosheh] ao Eterno [YHWH]: Por que fizeste mal [ra’] a teu servo [‘ebed], e por que não achei graça aos teus olhos, que puseste sobre mim a carga de todo este povo [‘am]? |
| יב הֶאָנֹכִי הָרִיתִי, אֵת כָּל-הָעָם הַזֶּה–אִם-אָנֹכִי, יְלִדְתִּיהוּ: כִּי-תֹאמַר אֵלַי שָׂאֵהוּ בְחֵיקֶךָ, כַּאֲשֶׁר יִשָּׂא הָאֹמֵן אֶת-הַיֹּנֵק, עַל הָאֲדָמָה, אֲשֶׁר נִשְׁבַּעְתָּ לַאֲבֹתָיו | 12 Concebi eu, porventura, todo este povo [‘am]? Dei-o eu à luz para que me dissesses que o levasse ao colo, como a ama leva o que cria, à terra [adamah] que juraste a seus pais [‘avot]? |
| יג מֵאַיִן לִי בָּשָׂר, לָתֵת לְכָל-הָעָם הַזֶּה: כִּי-יִבְכּוּ עָלַי לֵאמֹר, תְּנָה-לָּנוּ בָשָׂר וְנֹאכֵלָה | 13 De onde teria eu carne [basar] para dar a todo este povo [‘am]? Porquanto perante mim choram, dizendo: Dá-nos carne [basar] para comer. |
| יד לֹא-אוּכַל אָנֹכִי לְבַדִּי, לָשֵׂאת אֶת-כָּל-הָעָם הַזֶּה: כִּי כָבֵד, מִמֶּנִּי | 14 Eu sozinho não posso levar todo este povo [‘am], porque muito pesado é para mim. |
| טו וְאִם-כָּכָה אַתְּ-עֹשֶׂה לִּי, הָרְגֵנִי נָא הָרֹג–אִם-מָצָאתִי חֵן, בְּעֵינֶיךָ; וְאַל-אֶרְאֶה, בְּרָעָתִי. {פ} | 15 E, se assim fazes comigo, mata-me, eu te rogo, se achei graça aos teus olhos, e não me deixes ver o meu mal [ra‘]. |
| טז וַיֹּאמֶר יְהוָה אֶל-מֹשֶׁה, אֶסְפָה-לִּי שִׁבְעִים אִישׁ מִזִּקְנֵי יִשְׂרָאֵל, אֲשֶׁר יָדַעְתָּ, כִּי-הֵם זִקְנֵי הָעָם וְשֹׁטְרָיו; וְלָקַחְתָּ אֹתָם אֶל-אֹהֶל מוֹעֵד, וְהִתְיַצְּבוּ שָׁם עִמָּךְ | 16 E disse o Eterno [YHWH] a Moisés [Mosheh]: ‘Ajunta-me setenta homens [‘iysh] dos anciãos [zakeniym] de Israel [Yisra’el], de quem sabes que são anciãos [zakeniym] do povo [‘am], e seus oficiais; e os trarás perante a tenda [‘ohel] da congregação [mo’ed], e ali permanecerão contigo. |
| יז וְיָרַדְתִּי, וְדִבַּרְתִּי עִמְּךָ שָׁם, וְאָצַלְתִּי מִן-הָרוּחַ אֲשֶׁר עָלֶיךָ, וְשַׂמְתִּי עֲלֵיהֶם; וְנָשְׂאוּ אִתְּךָ בְּמַשָּׂא הָעָם, וְלֹא-תִשָּׂא אַתָּה לְבַדֶּךָ | 17 Então, descerei e ali falarei contigo, e tirarei do Espírito [Ruach] que está sobre ti, e o porei sobre eles; e contigo levarão a carga do povo [‘am], para que tu sozinho não a leves. |
| יח וְאֶל-הָעָם תֹּאמַר הִתְקַדְּשׁוּ לְמָחָר, וַאֲכַלְתֶּם בָּשָׂר–כִּי בְּכִיתֶם בְּאָזְנֵי יְהוָה לֵאמֹר מִי יַאֲכִלֵנוּ בָּשָׂר, כִּי-טוֹב לָנוּ בְּמִצְרָיִם; וְנָתַן יְהוָה לָכֶם בָּשָׂר, וַאֲכַלְתֶּם | 18 E dirás ao povo [‘am]: Santificai-vos para amanhã [mahar], e comereis carne [basar]; porquanto chorastes aos ouvidos de YHWH [o Eterno], dizendo: Quem nos dará carne [basar] para comer? Pois íamos bem no Egito [Mitsrayim]; pelo que YHWH [o Eterno] vos dará carne [basar], e comereis; |
| יט לֹא יוֹם אֶחָד תֹּאכְלוּן, וְלֹא יוֹמָיִם; וְלֹא חֲמִשָּׁה יָמִים, וְלֹא עֲשָׂרָה יָמִים, וְלֹא, עֶשְׂרִים יוֹם | 19 não comereis um dia [yom], nem dois dias [yamiym], nem cinco dias [yamiym], nem dez dias [yamiym], nem vinte dias [yamiym]; |
| כ עַד חֹדֶשׁ יָמִים, עַד אֲשֶׁר-יֵצֵא מֵאַפְּכֶם, וְהָיָה לָכֶם, לְזָרָא: יַעַן, כִּי-מְאַסְתֶּם אֶת-יְהוָה אֲשֶׁר בְּקִרְבְּכֶם, וַתִּבְכּוּ לְפָנָיו לֵאמֹר, לָמָּה זֶּה יָצָאנוּ מִמִּצְרָיִם | 20 mas, um mês [hodesh] inteiro, até vos sair pelos narizes, até que vos enfastieis dela; porquanto rejeitastes a YHWH [o Eterno], que está no meio de vós, e chorastes diante Dele, dizendo: Por que saímos do Egito [Mitsrayim]?‘ |
| כא וַיֹּאמֶר, מֹשֶׁה, שֵׁשׁ-מֵאוֹת אֶלֶף רַגְלִי, הָעָם אֲשֶׁר אָנֹכִי בְּקִרְבּוֹ; וְאַתָּה אָמַרְתָּ, בָּשָׂר אֶתֵּן לָהֶם, וְאָכְלוּ, חֹדֶשׁ יָמִים | 21 E disse Moisés [Mosheh]: Este povo [‘am], no meio do qual estou, é de seiscentos mil a pé; e Tu disseste: ‘Dar-lhes-ei carne [basar], e comerão um mês [hodesh] inteiro’. |
| כב הֲצֹאן וּבָקָר יִשָּׁחֵט לָהֶם, וּמָצָא לָהֶם; אִם אֶת-כָּל-דְּגֵי הַיָּם יֵאָסֵף לָהֶם, וּמָצָא לָהֶם. {פ} | 22 Acaso, seria imolado para eles gado miúdo [tso’n] ou gado graúdo [bakar] que lhes bastem? Ou ajuntar-se-ão para eles todos os peixes [dagah] do mar [yam], que lhes bastem? |
| כג וַיֹּאמֶר יְהוָה אֶל-מֹשֶׁה, הֲיַד יְהוָה תִּקְצָר; עַתָּה תִרְאֶה הֲיִקְרְךָ דְבָרִי, אִם-לֹא | 23 Porém, o Eterno [YHWH] disse a Moisés [Mosheh]: ‘Teria sido pois encurtada a mão de YHWH [o Eterno]? Agora verás se a minha palavra se te cumprirá ou não’. |
| כד וַיֵּצֵא מֹשֶׁה–וַיְדַבֵּר אֶל-הָעָם, אֵת דִּבְרֵי יְהוָה; וַיֶּאֱסֹף שִׁבְעִים אִישׁ, מִזִּקְנֵי הָעָם, וַיַּעֲמֵד אֹתָם, סְבִיבֹת הָאֹהֶל | 24 E saiu Moisés [Mosheh], e falou as palavras do Eterno [YHWH] ao povo [‘am], e ajuntou setenta homens [‘iysh] dos anciãos [zakeniym] do povo [‘am] e os pôs ao redor da tenda [‘ohel]. |
| כה וַיֵּרֶד יְהוָה בֶּעָנָן, וַיְדַבֵּר אֵלָיו, וַיָּאצֶל מִן-הָרוּחַ אֲשֶׁר עָלָיו, וַיִּתֵּן עַל-שִׁבְעִים אִישׁ הַזְּקֵנִים; וַיְהִי, כְּנוֹחַ עֲלֵיהֶם הָרוּחַ, וַיִּתְנַבְּאוּ, וְלֹא יָסָפוּ | 25 Então, o Eterno [YHWH] desceu na nuvem [‘anan], e lhe falou; e, tirando do Espírito [Ruach], que estava sobre ele, o pôs sobre aqueles setenta anciãos [zakeniym]; e aconteceu que, assim que o Espírito [Ruach] repousou sobre eles, profetizaram; mas, depois, nunca mais. |
| כו וַיִּשָּׁאֲרוּ שְׁנֵי-אֲנָשִׁים בַּמַּחֲנֶה שֵׁם הָאֶחָד אֶלְדָּד וְשֵׁם הַשֵּׁנִי מֵידָד וַתָּנַח עֲלֵהֶם הָרוּחַ, וְהֵמָּה בַּכְּתֻבִים, וְלֹא יָצְאוּ, הָאֹהֱלָה; וַיִּתְנַבְּאוּ, בַּמַּחֲנֶה | 26 Porém, no acampamento [mahaneh] ficaram dois homens [enashiym]; o nome [shem] de um era Eldade [‘Eldad], e o nome [shem] do outro, Medade [Meydad]; e repousou sobre eles o Espírito [Ruach]; estes estavam entre os inscritos, ainda que não saíssem à tenda [‘ohel]), e profetizavam no acampamento [mahaneh]. |
| כז וַיָּרָץ הַנַּעַר, וַיַּגֵּד לְמֹשֶׁה וַיֹּאמַר: אֶלְדָּד וּמֵידָד, מִתְנַבְּאִים בַּמַּחֲנֶה | 27 Então, correu um moço [na’ar], e o anunciou a Moisés [Mosheh], e disse: Eldade [‘Eldad] e Medade [Meydad] profetizam no acampamento [mahaneh]. |
| כח וַיַּעַן יְהוֹשֻׁעַ בִּן-נוּן, מְשָׁרֵת מֹשֶׁה מִבְּחֻרָיו–וַיֹּאמַר: אֲדֹנִי מֹשֶׁה, כְּלָאֵם | 28 E Josué [Yehoshua‘], filho de Num [Nun], servo [‘ebed] de Moisés [Mosheh], por ele escolhido, respondeu, e disse: Meu senhor [adonay], Moisés [Mosheh], os impeça. |
| כט וַיֹּאמֶר לוֹ מֹשֶׁה, הַמְקַנֵּא אַתָּה לִי; וּמִי יִתֵּן כָּל-עַם יְהוָה, נְבִיאִים–כִּי-יִתֵּן יְהוָה אֶת-רוּחוֹ, עֲלֵיהֶם | 29 Porém, Moisés [Mosheh] lhe disse: Tens tu ciúmes por mim? Quem dera que todo o povo [‘am] do Eterno [YHWH] fossem profetas [nebiy’iym‘], e que o Eterno [YHWH] pusesse sobre ele o seu Espírito [Ruach]! |
| ל וַיֵּאָסֵף מֹשֶׁה, אֶל-הַמַּחֲנֶה–הוּא, וְזִקְנֵי יִשְׂרָאֵל | 30 Depois, Moisés [Mosheh] se recolheu ao acampamento [mahaneh], ele e os anciãos [zakeniym] de Israel [Yisra’el]. |
| לא וְרוּחַ נָסַע מֵאֵת יְהוָה, וַיָּגָז שַׂלְוִים מִן-הַיָּם, וַיִּטֹּשׁ עַל-הַמַּחֲנֶה כְּדֶרֶךְ יוֹם כֹּה וּכְדֶרֶךְ יוֹם כֹּה, סְבִיבוֹת הַמַּחֲנֶה–וּכְאַמָּתַיִם, עַל-פְּנֵי הָאָרֶץ | 31 Então, soprou um vento do Eterno [YHWH], e trouxe codornizes do mar [yam], e as espalhou pelo acampamento [mahaneh] quase caminho de um dia [yom] de um lado, e quase caminho de um dia [yom] do outro lado, ao redor do acampamento [mahaneh]; e estavam quase dois côvados sobre a terra [‘eretz]. |
| לב וַיָּקָם הָעָם כָּל-הַיּוֹם הַהוּא וְכָל-הַלַּיְלָה וְכֹל יוֹם הַמָּחֳרָת, וַיַּאַסְפוּ אֶת-הַשְּׂלָו–הַמַּמְעִיט, אָסַף עֲשָׂרָה חֳמָרִים; וַיִּשְׁטְחוּ לָהֶם שָׁטוֹחַ, סְבִיבוֹת הַמַּחֲנֶה | 32 Então, o povo [‘am] se levantou todo aquele dia [yom] e toda aquela noite [laylah], e todo o dia [yom] seguinte, e recolheram as codornizes; o que menos tinha, recolheu dez ômeres; e as estenderam para si ao redor do acampamento [mahaneh]. |
| לג הַבָּשָׂר, עוֹדֶנּוּ בֵּין שִׁנֵּיהֶם–טֶרֶם, יִכָּרֵת; וְאַף יְהוָה, חָרָה בָעָם, וַיַּךְ יְהוָה בָּעָם, מַכָּה רַבָּה מְאֹד | 33 Quando a carne [basar] estava entre os seus dentes, antes que fosse mastigada, se acendeu a ira [‘aph] do Eterno [YHWH] contra o povo [‘am], e feriu o Eterno [YHWH] o povo [‘am] com uma praga muito grande. |
| לד וַיִּקְרָא אֶת-שֵׁם-הַמָּקוֹם הַהוּא, קִבְרוֹת הַתַּאֲוָה: כִּי-שָׁם, קָבְרוּ, אֶת-הָעָם, הַמִּתְאַוִּים | 34 Pelo que o nome [shem] daquele lugar se chamou Quibrote-Ataavá [Kibrot-ha’Ta’avah], porquanto ali enterraram o povo [‘am] que teve o desejo. |
| לה מִקִּבְרוֹת הַתַּאֲוָה נָסְעוּ הָעָם, חֲצֵרוֹת; וַיִּהְיוּ, בַּחֲצֵרוֹת. {פ} | 35 De Quibrote-Ataavá [Kibrot-ha’Ta’avah] caminhou o povo [‘am] para Hazerote [Hatserot], e pararam em Hazerote [Hatserot]. |
Você precisa fazer login para comentar.